ODDECH

Scena 1
Gdybym ...

	Piszesz. Piszesz. Piszesz by ćwiczyć. Czas mija. Nie ma żadnej wartości, która 	pozwoliłaby, która pozwoliłaby zatrzymać moje dążenie do realizacji siebie. 
	Zgubiłam historię. Zgubiłam historię, której nie chciałam opowiadać. To i dobrze, że zgubiłam, ale zgubiłam też wiele pięknych słów. Zachować te słowa, które budzą ducha. 

Zacznijmy od początku

Ja nie zazdroszczę. Zazdrość sama przychodzi, kiedy chce i wieje jak chce. 
Ja nie szukam tego co mi się należy ja, to po prostu biorę.
 Biegnę i biorę? Biegnę? Biegnę, by dogonić.
A, gdy posiadam to, tak jakbym nie miał. 
Gdybym mówił językiem znajomych, może bym się porozumiał.
Gdybym znał język moich wrogów,  umiał bym im przebaczyć. 
Gdybym znał język moich przyjaciół, żył bym pełnią.
Gdybym służył językowi, nie był bym sobą.
Gdyby język służył mnie, był bym doskonały.  
Gdybym rozumiał lub gdybym nie rozumiał, umiałbym żyć.
Żyjąc po środku ratuję siebie.
Gdybym nic nie zyskał, nazwaliby mnie ... 
I miedź by na moją cześć nie brzęczała i cymbał by nie zabrzmiał ... i nie klaskali by. A, jeżeli nawet oni tak, to inni nie. I czy ja jestem stworzony  po to, by ...   czy ja jestem na tyle cierpliwy by czekać na los? Czy zaklaskali by, gdybym ... Nie. Ja też bym tego nie uczynił. Gdzie ma łaskawość dla losu?
Minąłem? 

Biegnę.  Piękna ta zwierzyna, ale jeszcze piękniejsze moje strzały. Powabne twe ciało, ale cenniejsze moje zmysły. Biegnę, biegnę. Uciekam. Ten kamień należał do mnie. Jesteś moja. Ja muszę biec. Jedna strzała, druga, trzecia. Chybiłem.
W kroplach rosy znalazłem złoto. Podarowałem tobie. 
W ziarnkach piasku znalazłem srebro. Podarowałem tobie.
W powiewie wiatru uchwyciłem zapach raju. Podarowałem tobie.
Potem długo wędrowałem.
Szlifuję diamenty. Podaruję tobie. 
W bursztynach twe piersi, złoto we włosach, srebrna szyja. 
Twoje ciało pachnie pomarańczą.
A, ty należysz do innego. To jego strzała ugodziła twoje serce. Proszę, odejdź! 
Czy  mnie słyszysz? Odejdź! Tak bardzo cię proszę .Teraz spokojnie mogę pobiec. Szybciej, jeszcze szybciej. Jesteś coraz dalej i jeszcze dalej. Tak daleko że, aż ...
Albo, zostań na skale. Wsłuchaj się w szum morza. Zostań, proszę.
Pomilczymy.
Długo byłem sam. Tak długo, że nie wiem jak  mam  na nowo nauczyć się Ciebie? Jak poczuć to co ty czujesz? 
A, teraz uciekaj  bo słabnie moje ciało. Uciekaj, proszę. Uciekaj. Nie mogę obronić Cię. Ani teraz, ani przedtem, ani potem. Uciekaj. Powędrowałem nad źródło. Zamknąłem oczy, zobaczyłem ciebie. Zasnąłem i to ty mi się przyśniłaś.
Czemu wciąż tak trwasz? Czy nie rozumiesz, że muszę biec.
Biegnę, biegnę, a on wciąż tam stoi. Dlaczego tak patrzy i po co trwa, jeżeli nie jest mój. Czeka. Przecież muszę biec. Szybciej biec 

A,  jeżeli on tak,  to ja nie. Jeżeli on nie, to ja i tak. Tak. I jeszcze jedna wojna. I jeszcze jeden plan. Droga na wprost a tam cel. A, może cel i żadne drogi prowadzącej do niego. Bo czy cię ktoś  pyta, kim jestem i w jaki sposób? Nawet jeżeliby, to przecież najważniejsze, że na wprost. Jeżeli czas nie ten, to ona zrozumie. Bo, czy tak trwa ku teraźniejszości, czy ku zapomnieniu. Obecna w teraźniejszości. Użyta w przeszłości. Dlaczego znowu wróciłaś. Przecież wojna, a jak nie wojna to praca, a jak nie praca, to biegnę. A, jak ja biegnę to piszę, bo biegnę zawsze po zwycięstwo. I po co tyle wysiłku? Odkąd zobaczyłem ją, ciągle  zadaję sobie  pytanie: czy istnieje sens? Jeżeli nie? Dlaczego pytam?

Ocieram pot z twojego czoła. Proszę biegnij. Uwielbiam twoje ciało ruchu. Biegnij! Gdzie jesteś? Potrzebuję cię.  Nie widzę, nie słyszę. Czy coś jeszcze czuję? Jeżeli nie. Czy warto żyć? Nie ma cię. Stałam na skale. Biegnij !!! Jakie mam oczy? Twój głos niesie uspokojenie w trudzie. Biegnij, proszę. Oddech, oddech, oddech. Czy słyszysz mój oddech? Czy ty oddychasz? Widzę twoje plecy. Tak, masz rację. Tak, zgadzam się z tobą. Tak, to ja jestem winna. Tak, ale czy ty w ogóle oddychasz? Czy wiesz, co to znaczy? Tak, po prostu bez żadnego wysiłku trwać, gdy nie ma, nie było i nie będzie niczego co jest twoim przyzwyczajeniem.  Ta historia nie ma końca, ani początku. Oddech. Co mówią twoje plecy? Proszę. On jest, który jest. Ty jesteś, który jesteś. On jest. Ona jest. Ono. My. Wy i ja. Moje ja trwa w... Speszyłam się. Wtedy. Teraz nie. Trochę bolało. Ale, już nie tak bardzo. Dobrze. W poszukiwaniu dobrego wina udaliśmy się,  a potem cud się nie stał.

Zabrałaś mi mój czas, nic dając w zamian. 

Dlaczego  widzę wciąż ciebie?  Jeden krok - Ty. Drugi krok. - Ty. Trzeci krok. Ona. Czwarty krok - nie ma Ciebie. Jest tamta, inna. Inna. A potem jeszcze inna. A tamta jeszcze inna. I tylko kamieni brak. Same przychodzą, ale żadna z nich to nie ty. Zabrałaś mi mój bieg, zostawiając pytania. Zabrałaś mi...

Gdzie jesteś?

Kiedy poczujesz to co ja zrozumiesz, dlaczego tak a nie inaczej. Dokąd idę, gdzie płaczę. Pędzę. Dlaczego pędzę? Jaką historię chcesz usłyszeć? Poza wszelką prawdą, jest prawda bez słów. Nie będę służył nikomu. Tak, jak i nikomu nie wierzę. Zniszczyliście wszystkie wartości. Wartością ponad wartościami jest bycie sobą. 
Kierując się w danym kierunku staję się innymi,
pomimo wszystko zawsze jestem sobą.
Najważniejsze jest 

Czego potrzebujesz?

Biegnij !!!

Nie chcę dalej biec. 

Biegnij, proszę.

Oddech, oddech, oddech. Czy słyszysz mój oddech? 
 Czy ty oddychasz? 
Ta historia nie ma końca ani początku.
Kiedyś   już to słyszałem. 
Oddech. 
Co mówią twoje plecy?
Prawa natury wyznaczają kim jesteś i dokąd dążysz. 
On jest, który jest. Ty jesteś, który jesteś. On jest. Ona jest. Ono. My . Wy i ja.
Moje ja trwa w... Speszyłam się. Wtedy. Teraz nie. Trochę bolało. Ale już nie tak bardzo. Dobrze. 
W poszukiwaniu dobrego wina udaliśmy się, a potem cud się nie stał.

Zacznijmy od początku. 
Głupota i fanatyzm nie warte są uwagi. Uwagi same przychodzą do nas i odchodzą kiedy chcą. Czego oczekujesz? Nie jest to jedyna przykra rzecz, która nas spotka. Kiedy poczujesz to co ja, zrozumiesz dlaczego tak, a nie inaczej. Dokąd idę, gdzie płaczę. Pędzę. Dlaczego pędzę? 

Opowiedz historię. Historię opowiedz. 
Jaką historię chcesz usłyszeć?
Opowiedz o sobie. O, swoich marzeniach, pragnieniach. Braku snu. Codzienności. Nie pozuj.

Poza wszelką prawdą jest prawda bez słów.
Po czasie negacji przychodzi czas zmęczenia. Po czasie buntu przychodzi czas zniechęcenia. Spokój jest wartością najwyższą. Trud słów jest trudem łaski. 
Nie, nie będę służył nikomu. Tak jak i nikomu nie wierzę. Zniszczyliście wszystkie wartości. Wartością ponad wartościami jest bycie sobą. 
Kierując się w danym kierunku staję się innymi,
pomimo wszystko zawsze jestem sobą.
Zmęczenie nie służy upływowi czasu,
zapomnienie służy .
Najważniejsze jest ...
... nie pamiętać. 
A w tej niepamięci cieszyć się każdą chwilą, która jest ci dana.
Co ma pamięć do czasu? Nic tak jak czas nie dotyka istoty sprawy. 
Wiem,  że to mógł być fragment  prawdziwego imienia. Ale, żebyś wiedział ile takich fragmentów czegoś większego, głębszego widziałam. Żebyś wiedział ile skojarzeń, zdarzeń. Nie wiem, o czym mówisz. Oczywiście o tym, że to jest bezsensu. Co? To co robimy?  No to trzymaj się. Ja się z założenia nie trzymam (...) Nie wysilaj się. To i tak nie zmieni mojego postępowania.
Zostawienia w spokoju. Wszystkie dzieci moich znajomych i znajomych moich  znajomych kocham was, ale mam też szczerze dość. 
Nie rozumiejąc nic przebłyski snów nie wspomagają trwania.
Odejdę by nigdy nie wrócić. Przyjmę tych którzy wrócą. Znienawidzę kłamców. 
Zaufać by nie zginąć, wbrew jakiemukolwiek rozsądkowi. Chociażby wojna. Chociażby wojna. Nie trzymam się. Nie jest dobrze. Nie jestem dla nikogo kochanie. Ani na razie, ani na potem. Jestem sobą.
Może papierosa.
Nie palę. 
To, o czym będziemy rozmawiać? 
Opowiem historię. 
Nie znajduję słów. Słowa nie odnajdują mnie. Gdzie jest ta muzyka, gdzie jest ten rytm i barwa. Szukałam. Wyszłam na ulicę, szukałam słów. Nie znalazłam. Może to ta święta książka. Wyszłam na ulicę, tam tłum. Schowałam się w domu, tu pustka. Może to ta święta książka. Obili mnie i porzucili. Wołałam ale nie słyszeli. Może to ta ... 
Pomiędzy kartkami papieru nie ma słów. Pomiędzy wierszami wierszy nie istnieją słowa. Pomiędzy literami liter jest ... to nie ta książka. Pukałam nie otworzyli mi. Szukałam nie znalazłam. Zadzwonił telefon, nie odebrałam. To nie ta książka. O czym opowiada ta historia? Czy ta historia ma swój początek i koniec. Na początku był obraz. I obraz będzie końcem. Początek i koniec to jedno. A każdy czas ma swój własny czas. Tak jak dzień o dniu i jak noc o nocy. Chyba żeby dzień w nocy, a noc za dnia, ale to tylko czasem.
Nie pamiętam. Gdybyś  wybrała noc?
Jak daleko zajdziesz, nie idąc nigdzie. Poszukujesz celu, nie wiedząc dokąd zmierzasz. Czy cel jest najważniejszy, czy droga? Czy układ tych słów, czy same słowa. A, jeżeli jedno i drugie. Czy one sprawią że...
Jeżeli tak się stanie.
Gdyby można powołać do życia nowe słowa, które odnowiły by stosunki międzyludzkie. Czytam. Piszę. Mówię. Monologi są po to by walczyć. Słowa by nazywać. Walczyć z Bogiem, państwem, ludźmi. Walczyć ze sobą samym. Walczyć ze słowem, zdaniem, rymem, wiatrem.
Wystawili Cię na pośmiewisko, aż znalazłeś się we wnętrzu ryby. Popiół i wór. Potem sól ziemi ... ani jedno słowo, nie jest twoje ... Każde już kiedyś zostało wypowiedziane. Dokąd biegniesz? I po co w ogóle wyruszasz? Pokaż mi swoje oblicze a powiem kim jesteś? Zapomniałaś o oddechu. Bez oddechu nie ma życia. Cisza. To nie ja. Oddech. To ja. 
Oddech goni oddech, aż do utraty tchu. Szukam słów. Wiatr wieje tam gdzie chce. Jak nie chce to nie wieje. Duch popycha dzieje. Droga prowadzi dokąd  stąd do nikąd.  Jednak szliśmy wspólna drogą. Spotkamy się na rozdrożu i każdy ... wybierze inną. Inna. Dokonujesz wyboru – tracąc siebie. Jest tyle mądrzejszych decyzji, ale żadna nie jest moją. Jest tyle mądrzejszych ludzi, ale nikt nie jest mną. Szukałam, ale czy coś zgubiłam? Szukałam a siebie zgubiłam. Wielość dróg. Ściemnienie- ciemno.
 Nie trwaj w milczeniu, nie milcz, nie spoczywaj w smutku, bo burzą się twoje zmysły.

Gdy ciemno to i jasno. Jak jasno to znaczy, że lampa pod korcem a sól ziemi, jeżeli jasno to znaczy, że zabrakło nafty albo cud się stał. Jeżeli nie cud to może zwykły wschód słońca. Jeszcze jeden wschód. Wschód zmieszany o poranku z zachodem. To nie ma dnia. Nie jest dzyń, ani biało na białym. Usta. Prawie zszyte.  To nie to. Chociaż jakby to. To nie pozytywka. Nie słychać muzyki. Nie człowiek. Nie walczy. To się pisze, tak jak się biegnie. A, gdy się biegnie, to się nie pisze.

Zapomniałem powiedzieć, że obiecałem, że już nigdy nie powiem. jeżeli powiem to tylko tobie. Bo jak nie ty, to kto?  Jak nie tobie, to komu jeszcze? I po co ten czas, którego nie ma i nie będzie, bo zawsze za mało. I dlaczego o to pytasz, przecież nie ważne. Jak ważne to i tak czas. 
Nie chcę mówić. Nie chcę byś mnie słyszał. Nie chcę tam siedzieć z nimi. Może tego nie rozumiesz, ale ja rozumiem. To prawie nie moje. A, może tak jak wszystko nie moje. Skulenie. Zranienie. Nie ma powrotu do początku. Przeoczenie. Przeczenie. Zaprzeczenie. Nie. Niech ze słów zrodzi się historia. Historia niczyja. Stworzenie.
I płaczu nie słychać i nikt się nie przewrócił. I nie musze bandażować twych kolan. Czas przestał mieć znaczenie. Wojna. Zapomniałem o łuku, nie używane me strzały. Nie ma kto biec.   Zasiadła przy stole, nogi otuliła włosami. Tak usługiwała. Potem rzucali kamienie. Oddech. Kamień. Oddech. Kamień. Kamień. Oddech. Oddech. Oddech. Kamień utkwił w imiennym piasku. 
To jest i twój piasek. Okruchy piasku pod stołem. I psy szczekają. A, panowie nie przychodzą.
Powstań, proszę. Ocal me ciało, daj mi znowu poczuć me ciało. Nastaw słuch swój na mój głos. Wołam Ciebie. Jaki jest ten, którego pragniesz? Jak pachnie jego ciało? Czy on tak jak ja trwa w tobie?
Natchnione słowa, patetyczne sformułowania. Brak towarzyszący pełni. Nieufność. Tak, jak ja - tak ty. Tak jak ty - tak ja. Taki jak my - to nikt. Tak - czy nie tak. Lepiej - nie tak. Bo, jeżeli my tak i oni tak, to kto inaczej. Gdy ty tak, a ja inaczej i ty inaczej, bo ja nie tak i nigdy nic się nie zgadza, to ja wiem, że żyję. Szukam długich zdań, które pomogły by odnaleźć ciebie w natłoku zdarzeń i sytuacji. A, znalazłam szczątki myśli. Szukam pięknych słów, by zaistnieć a zapomniałam ich znaczenie. Usłyszałam. To nie jest fascynujące. Przegrałam, ale czy ja grałam. Idź przed siebie. Nie bój się kochać. Nie, nie jestem prorokiem. Kim jestem? 

Biegnę. Biegnę. Tracę oddech. Moje zmysły odmawiają mi posłuszeństwa. Tracę czas, tak jak traci się wiarę. Kim jesteś i po co przyszłaś? Czy nie lepiej ... gdzie indziej ... piękna ta zwierzyna ale, jeszcze piękniejsze ... Powabne twe ciało. Ale cenniejsze ... Biegnę, biegnę, uciekam. Ten kamień należał do mnie. Ten, tamten i jeszcze tamten. To mój śmiech. Krzyczysz.  Jesteś moja. Ja muszę biec. Nawet, jeżeli chybiłem to po, by cię nie stracić na zawsze.
Bo na zawsze podarowałem tobie, znalezione w kroplach rosy  złoto. 
Na zawsze podarowałem tobie, znalezione w ziarnkach piasku srebro.
Na zawsze w powiewie wiatru uchwyciłem zapach raju.
I wędrowałem.
I nadal szlifuję diamenty. Podaruję tobie. 
Gdy widzę twe piersi lśniące bursztynem, złoto we włosach, srebrną szyję 
Gdy twoje ciało pachnie pomarańczą.
To proszę, byś ...
ja nie mam sił by tak trwać.
Jeśli chcesz to zostań,  wsłuchaj się w szum morza. Pomilczymy.
.....................
Uciekaj bo słabnie moje ciało. Uciekaj, proszę. Uciekaj. Nie mogę cię obronić. Ani teraz, ani przedtem, ani potem. Uciekaj. Odpoczywając upiłem się twym ciałem. 
A, ty wciąż trwasz.
Biegnę, biegnę a ona wciąż tam tak stoi. Dlaczego tak patrzy i po co czeka jeżeli nie jest moja. Czeka. Przecież musimy biec. Szybciej biec niż ona potrafi. Niech zostanie.
Nawet jeżeli oni nie,  to ja i tak. Tak. I jeszcze jedna wojna.  I jeszcze jeden plan. Droga na wprost a tam cel. Środek. Cel. Może cel i żadne drogi prowadzącej do niego. Bo czy cię ktoś pyta, kim jesteś  i w jaki sposób? Nawet jeżeli, to najważniejsze, że na wprost. A jeżeli czas nie ten to ona. Ona musi zrozumieć. Bo to ona tak trwa w teraźniejszości zatopiona w zapomnieniu. Obecna w teraźniejszości.  Zapomnij o miłości. Przecież wojna, a jak nie wojna to praca, a jak nie praca to biegnę. Ja jak biegnę to piszę, bo biegnę zawsze po zwycięstwo. Bo po co, inaczej, w ten sposób i tyle wysiłku. Odkąd zobaczyłem ją ciągle zadaje sobie pytanie: czy istnieje sens?  Jeżeli nie ma, to dlaczego pytam? Nie mam czasu, muszę biec. Zabrałaś mi mój czas, nic nie dając w zamian. Jest bardzo źle, to znaczy bardzo dobrze, ale nie mam czasu. Muszę biec. Nogi odmawiają mi posłuszeństwa. Dlaczego wciąż ją widzę?  Jeden krok Ty. Drugi Krok. Ty. Trzeci krok. Ona. Czwarty krok nie ma ... jest tamta ... . Potem jeszcze inna. Same przychodzą, ale żadna z nich to nie ty. Zabrałaś mi mój bieg zostawiając pytania. Zabrałaś mi... Czuję trud w mych nogach. Moje ciało już tobie nie służy.  Kim jesteś i jak masz na imię? Dlaczego każesz mi biec? I skąd mnie znasz? Nie chcę dalej biec. Nie mogę. O czym opowiadają twoje usta? Nie rozumiem. Kto rozumie? Gdzieś już to słyszałem. Prawa natury wyznaczają kim jesteś i dokąd dążysz. Nie lubię tego słowa, kojarzy mi się ze śmiercią. Czekałem na ciebie. Tam gdzie zawsze. Kocham. Nie. Bo się przyzwyczaisz do Ciepła mych rąk. Bo będziesz pamiętała o nich zawsze i wszędzie. Bo pragnienie bym pieścił twoje ciało będzie większe, niż chęć życia. A gdy mnie zabraknie to ... czego pragniesz? Kogo pragniesz? Kogo pragniesz? Czego pragniesz? 
Kiedy poczujesz to, co ja, zrozumiesz dlaczego tak a nie inaczej. Dokąd idę, gdzie płaczę. Pędzę. Dlaczego pędzę? Jaką historię chcesz usłyszeć? Poza wszelką prawdą jest prawda bez słów. Nie będę służył nikomu. Tak jak i nikomu nie wierzę. Zniszczyliście wszystkie wartości. Wartością ponad wartościami jest bycie sobą. 
Kierując się w danym kierunku staję się innymi,
pomimo wszystko zawsze jestem sobą.
Zmęczenie nie służy upływowi czasu,
zapomnienie służy .
Najważniejsze jest zostawienia w spokoju. Wszystkie dzieci moich znajomych i znajomych moich  znajomych kocham was, ale mam też szczerze dość. Odejdę by nigdy nie wrócić. Przyjmę tych którzy wrócą. Znienawidzę kłamców. Może papierosa. Nic się nie dzieje... To o czym będziemy rozmawiać? 
Wystawili Cię na pośmiewisko, aż znalazłeś się we wnętrzu ryby. Popiół i wór. Potem sól ziemi ... ani jedno słowo, nie jest twoje ... Każde już kiedyś zostało wypowiedziane. Dokąd biegniesz? I po co w ogóle wyruszasz.? Pokaż mi swoje oblicze a powiem kim jesteś. Zapomniałaś o oddechu. Bez oddechu nie ma życia. Cisza. To nie ja. Oddech. To ja. Zapomniałem powiedzieć, że obiecałem, że już nigdy nie powiem. A jeżeli powiem, to tylko tobie. Bo jak nie ty, to kto, jak nie tobie, to komu jeszcze? I po co ten czas, którego nie ma i nie będzie, bo zawsze za mało. I dlaczego o to pytasz, przecież nie ważne. A jak ważne to i tak czas. 

Mów, mów, mów ... twoje słowa uratują moje życie. Mów, proszę cię. Chociaż jedno słowo. Słowo rodzi rzeczywistość, rzeczywistość rodzi słowo. Zła rzeczywistość co zrodziła ten tekst. Złe słów krocie, które mówią taką prawdę. Mów by kłamać. Kłamstwo rodzi uznanie. Prawda niszczy wiarę. Czas nie leczy ran. Gdzie jest początek a gdzie koniec? Miły jest mi zapach twojego ciała. Chcę byś biegł. Chcę poczuć twój oddech na karku. Głupota i fanatyzm nie są warte uwagi. Uwagi same przychodzą do nas i odchodzą kiedy chcą. Czego oczekujesz? Nie, nie jest to jedyna przykra rzecz, która nas spotka. Opowiedz historię. Historię opowiedz.   Opowiedz o sobie, o swoich marzeniach, o pragnieniach, o braku snu, o codzienności. Nie pozuj. Po czasie negacji przychodzi czas zmęczenia. Po czasie buntu przychodzi czas zniechęcenia. Spokój jest wartością najwyższą. Trud słów jest trudem łaski. Nie pamiętać, a w tej niepamięci cieszyć się każdą chwilą, która jest ci dana. Czekaj. Otrę pot z twojego czoła. Odpocznij. Potrzebuję cię. To ja stałam na skale. Wiem, że musisz biec. Zanim pobiegniesz powiedz: Jakie masz oczy? Czy twój głos niesie uspokojenie w trudzie? Chcę dotknąć twych dłoni. Pragnę zatopić się w cieple twojego ciała. Ciągły oddech i ten bieg. Czy słyszysz mnie? Ta historia nie ma końca, ani początku. Oddech. Co mówią twoje plecy? Proszę. On jest, który jest. Ty jesteś, który jesteś. Ona jest. Ono. My . Wy i ja. Moje ja trwa w... Speszyłam się. Wtedy. Teraz nie. Trochę bolało. Ale, już nie tak bardzo. Dobrze. W poszukiwaniu dobrego starego wina udaliśmy się, a potem cud się nie stał. Pijani pod stołem jedliśmy resztki. Gdzie? Zawsze czekasz tam gdzie ja nie mogę i o tej godzinie, która jest mi niedostępna. Ja ciebie też, chociaż nigdy mi tego nie powiedziałeś. I wciąż ta sama melodia. Chociaż jedno słowo. Na zawsze? Zostań chociaż przez chwilę. Dlaczego? Ciebie.  To nie specjalnie. A, jeżeli specjalnie to... Co ma pamięć do czasu? Nic tak jak czas nie dotyka istoty sprawy. Wiem, ze to mógł być fragment tego prawdziwego imienia. Ale, żebyś wiedział ile      takich fragmentów czegoś większego, głębszego widziałam. Żebyś wiedział ile skojarzeń, zdarzeń. Nie wiem o czym mówisz. Oczywiście o tym, że to jest bezsensu. Co? To co robimy. No to trzymaj się. Ja się z założenia nie trzymam (...) Nie wysilaj się. To i tak nie zmieni mojego postępowania Nie rozumiejąc nic przebłyski snów nie wspomagają trwania. Zaufać by nie zginąć, wbrew jakiemukolwiek rozsądkowi. Chociażby wojna. Chociażby wojna. Nie trzymam się. Nie jest dobrze. Nie jestem dla nikogo kochanie. Ani na razie, ani na ...  Opowiem  pewną historię. Nie znajduję słów. Słowa nie odnajdują mnie. Gdzie jest ta muzyka, gdzie jest ten rytm i barwa. Szukałam. Wyszłam na ulicę by szukać słow. Nie znalazłam. Może to ta święta książka. Wyszłam na ulicę, tam tłum. Schowałam się w domu, tu pustka. Może to ta święta książka. Obili mnie i porzucili. Wołałam ale nie słyszeli. Może to ta ... Pomiędzy kartkami papieru nie ma słów. Pomiędzy wierszami wierszy nie istnieją słowa. Pomiędzy literami liter jest ... to nie ta książka. Pukałam, nie otworzyli. Szukałam, nie znalazłam. Zadzwonił telefon, nie odebrałam. To nie ta książka. O czym opowiada ta historia? Czy ta historia ma swój początek i koniec. Na początku był obraz. I obraz będzie końcem. Początek i koniec to jedno. Każdy czas ma swój własny czas. Tak jak dzień o dniu i jak noc o nocy. Chyba, żeby dzień w nocy, a noc za dnia, ale to tylko czasem. Jak daleko zajdziesz, nie idąc nigdzie. Poszukujesz celu, nie wiedząc dokąd zmierzasz. Czy cel jest najważniejszy, czy droga? Czy układ tych słów, czy same słowa. A, jeżeli jedno i drugie. Czy one sprawią że ... Gdyby można powołać do życia nowe słowa, które odnowiłyby stosunki międzyludzkie. Czytam. Piszę. Mówię. Monologi są po to by walczyć. Słowa by nazywać. Walczyć z Bogiem, państwem, ludźmi. Walczyć ze sobą samym. Walczyć ze słowem, zdaniem, rymem, wiatrem. Oddech goni oddech aż do utraty tchu. Szukam słów. Wiatr wieje tam gdzie chce. Jak nie chce to nie wieje. Duch popycha dzieje. Droga prowadzi, dokąd,  stąd do nikąd. Już zapomniałam o Tobie. A, jednak szliśmy wspólna drogą. Jednak spotkamy się na rozdrożu i każdy ... wybierze inną. Inna. Dokonujesz wyboru tracąc siebie. Jest tyle mądrzejszych decyzji, ale żadna nie jest moja. Jest tyle mądrzejszych ludzi, ale nikt nie jest mną. Szukałam, ale czy coś zgubiłam. Szukałam a siebie zgubiłam. Wielość dróg. Ściemnienie - ciemno. Gdy ciemno to i jasno. Jak jasno to znaczy, że lampa pod korcem a sól ziemi, jeżeli jasno to znaczy, ze zabraknie nafty albo cud się stał. Jeżeli nie cud to może zwykły wschód słońca. Jeszcze jeden wschód. Wschód zmieszany o poranku z zachodem. To nie ma dnia. To nie jest dzyń, ani biało na białym. Usta. Prawie zszyte.  To nie to chociaż jakby to. To nie pozytywka. Nie słychać muzyki. To nie człowiek. Nie walczy. To się pisze tak jak się biegnie. Gdy się biegnie, to się nie pisze. Nie chcę mówić. Nie chcę byś mnie słyszał. Może tego nie rozumiesz, ale ja rozumiem. To prawie nie moje. Tak jak wszystko nie moje. Skulenie. Zranienie. Nie ma powrotu do początku. Przeoczenie. Przeczenie. Zaprzeczenie. Nie. Niech ze słów zrodzi się historia. Historia niczyja. Stworzenie. To jest i twój piasek. Okruchy piasku pod stołem. I psy szczekają. A panowie nie przychodzą. Natchnione słowa, patetyczne sformułowania. Brak towarzyszący pełni. Nieufność. Tak jak ja, tak ty. Tak jak ty, tak ja. Taki jak my, to nikt. Tak, czy nie tak. Lepiej nie tak. Bo jeżeli my tak i oni tak to kto inaczej. Gdy ty tak a ja inaczej i ty inaczej bo ja nie tak i nigdy nic się nie zgadza to ja wiem, że żyję. Szukam długich zdań, które pomogły by odnaleźć ciebie w natłoku zdarzeń i sytuacji. A znalazłam szczątki myśli. Szukam pięknych słów, by zaistnieć a zapomniałam ich znaczenie. Usłyszałam. To nie jest fascynujące. Przegrałam, ale czy ja grałam. Idź przed siebie. Nie bój się kochać. Nie, nie jestem prorokiem. Kim jestem? 
I po co biegłam, jeżeli ona nie rozumie, a powiedziano, że każda jota ...
I po co biegłam jeżeli ona nie chce srebra ni złota
I po co biegłam gdy sam jestem a na skale miałem budować
I płaczu nie słychać i nikt się nie przewrócił. I nie muszę bandażować twych kolan. I czas przestał mieć znaczenie. I wojna. Zapomniałem o łuku, nie używane me strzały.
I nie ma kto biec.   Zasiadła przy stole, nogi otuliła włosami. Tak usługiwała. Potem rzucali kamienie. Oddech. Kamień. Oddech. Kamień. Kamień. Oddech. Oddech. Oddech. Kamień utkwił w imiennym piasku. To jest także mój piasek.

Zacznijmy od początku.