Małgorzata Szyszka

POCZEKALNIA

Osoby dramatu:
1. Ojciec - pan w starszym wieku.  Duży. Silny.
2. Syn -  kopia Ojca pod względem fizycznym jak i charakterologicznym.
3. Pani Doktor - młoda. Zdystansowana.
4. Turysta - światowiec lubiący porządek.
5. Małżeństwo staruszków: Feliks - spokojny, często traci wątek rozmowy.
i  6. Anula - energiczna, opiekuńcza.
7. Młodzieniec - przyglądacz, podglądacz.
8. Dziewczynka która dorasta i przeobraża się w Kobietę.
9. Babcia Ziuta
10. Babcia Ruta
11. Głosy, Kroki,  wszelkie  zjawy.

Postaci mają na przegubie dłoni wypisany numer sprawy .

Scenografia:
1. dwie pary drzwi
a\ po lewej stronie - prowadzą interesantów w tajemnicze rejony biurowca. Na  ścianie znajduje się elektroniczna tablica  wyświetlająca numer sprawy do załatwienia np. Ad 3947.  Wyświetlaniu towarzyszy krótki motyw  muzyczny,  fragment osłuchanego utworu muzyki klasycznej
b\ po prawej - drzwi wejściowe, zaopatrzone w aparat notujący wejścia i wyjścia za pomocą sygnału PIK
2.	Pod ścianą rząd ustawionych krzeseł. Obok nich sztuczna palma.

Czas:
Świt. Dzień. Wieczór. Noc. Potem: świt, ranek, południe. Akcja sztuki kończy się w samo południe.

Muzyka:
Zewnętrzna - za drzwiami po lewej stronie słychać odgłosy kroków. 
Muzyka skomponowana z: wchodzenia, schodzenia, zatrzymywania, wbiegania, skakania. Oszczędna. Może momentami mieć własną odrębną dramaturgię by znowu wtopić się w dzianie ogólne. Elektroniczne fragmenty muzyczne przywołują postacie z dramatu.
Pik - dźwięk który będzie notował każde wejście i wyjście z poczekalni.

SCENA 1
Osoby: Pani D, Ojciec, Syn

Pik. Wchodzi Pani Doktor. Siada. Wyjmuje książkę. Czyta.
Pik. Pik. Pojawia się Ojciec i Syn.

Syn:
Tato, tata jak zawsze.

Ojciec:
Tu? 
Nie, tu. 
Może tam?

Syn:
Tato!

Ojciec do Pani D:
Syn to syn.

Syn:
Jednak tu.  

SCENA 2
Osoby: Pani D, Ojciec, Syn, Anula, Feliks

Pik, pik. Wbiega Anula i rezerwuje miejsce dla Feliksa.

Syn:
Tato,
 przecież tyle razy prosiłem.

Anula:
Feliksie,
ja cię bardzo  proszę ...
Feliks przyśpiesza.
no
 
Wzajemne oglądanie
Ojciec do Feliksa:
Ja pana skądś znam.
Zresztą, panią też skądś znam.

Syn do Pani D:
Rozumie pani . Wiek. Ja nie chciałem by Ojciec jechał sam. No bo to wiek i co innego. W takim wieku to już nie wiadomo, co może się przytrafić?

Ojciec do Feliksa:
A, nie chciał,
Bym jechał sam. 

Feliks:
Ja pana też znam,
ale pani to nie.

Anula:
I ja ! To pan pytał jak dojść do kierowniczki. I co, znalazł pan? To taka w czerwonym.

Ojciec:
Fioletowym

Syn:
Czerwonym. Powiedziała do tej drugiej w fioletowym: Od rana te embriony stoją. Ja  jej bym pokazał embriony! 
gdybym nie był człowiekiem kulturalnym.

Ojciec:
My z facetem,
 z babą to nie

Syn:
Nie warto.

Feliks:
A jednak czasami warto.

Ojciec:
Niby tak, ale to w innych warunkach. Tak to trudno. Rozumie Pan?

Feliks:
Co mam nie rozumieć. 
Siedziało się,
widziało się co nie co.

Anula:
Tak to już jest, człowiek tyle lat w łagrze francuskim siedział, by teraz ...

Ojciec:
Co pani, jakim francuskim. W niemieckim, to było. Wiem bo sześć lat siedziałem. Pracowałem. Gdzie tam we Francji łagry!

Syn:
Tato!

Anula:
Niemieckie ale we Francji. Piętnaście lat miałam, jak tam pracowałam.

Syn:
Tato prosiłem.

Feliks:
Ja też

Syn:
Piętnaście?

Feliks:
Trzynaście, bo ja jestem młodszy. Rozumie pan.

Syn:
Zdarza się, zdarza. Mi o mało co, się nie zdarzyło.
Gdyby nie Ojciec, to kto wie?

Ojciec:
Teraz nie zwalaj na mnie. Gdybyś naprawdę chciał... a widocznie nie chciałeś. A warto było. 

Syn:
Ja dłużej tego nie wytrzymam.

Ojciec:
On taki  nerwowy. Od dziecka był taki.

Anula:
Dzieci.

Wyświetla się pierwszy numer. Muzyczka. Odbywa się dyskretne sprawdzanie czyj . Niczyj. Za zamkniętych drzwi dochodzi odgłos kroków 

Ojciec:
Więc ja panie sześć lat w łagrze. Sześć lat i nic. Gdzie ja nie pisałem? Wszędzie, panie pisałem. I tu i tam. Wszędzie. Ale, ja jeszcze napiszę. Ja napiszę. Ja panu mówię, żeby wiedzieli ....

Syn:
 I co Ojcu dało, to pisanie. Odpisali. Zaginęło.

Ojciec:
Zaginęło! Ukradli!! Tutaj ukradli !!! Bo tam  mają porządek. Niemcy to porządny naród.

Anula:
A znalazł pan tą kierowniczkę?

Pani D do siebie:
Tę

Anula:
W czerwonym była

Ojciec:
W fioletowym. Kazała iść dalej. Pani, a gdzie ja mogę iść, jak ja ledwo siedzę. I tyle drzwi. Syn poszedł.

SCENA 3
Osoby: Pani D, Ojciec, Syn, Anula, Feliks, chwilowo Młodzieniec

Wchodzi Młodzieniec. PIK. Ledwo usiadł, zaraz na tablicy ukazał się numer jego sprawy. Znika za drzwiami.

Anula zrezygnowana:
I co? Załatwił pan co?

Syn:
Kazali czekać.

Feliks:
Oni zawsze każą czekać

Anula:
Mi też kazali. Ile można? Wszyscy już wzięli.  Bronka wzięła. Malwina. Kazik kupił sobie samochód.

Feliks:
Syn mu kupił. Co on tam tego wziął.

Anula:
My jak weźmiemy, to też kupimy. Niech pan spojrzy na moje ręce. To od tej pracy. Od świtu do zmierzchu w polu pracowałam. Dzieckiem byłam i tak pracowałam.  Niech pan patrzy jak pogięło, a oni nie chcą dać.
Należy się za to, że tak pogięło? Należy.

Ojciec:
Ręce? Co tam pani ręce! Niech pani dotknie tutaj. No nie, nie tu. O, tu. Czuje pani? No, tu. Właśnie tutaj, za uchem.

Anula:
Aaa...
co pan tam ma? 

Ojciec:
Tam proszę pani, to taki opiłek siedzi. Kawał metalu. Dostał się i już. Muszę tak: płynnymi, kolistymi. O tak. Lekarz kazał. Jak tak robię , to nie boli. Inaczej koniec. To tam u Niemców. Dobrze, że mam namacalny dowód, co oni mi zrobili.

Feliks zaniepokojony:
Ja też, coś takiego miałem. Siedzę sobie na ławce w parku. Macam, macam. Jest!  Patrzę zgrubienie i to na tym palcu. Biegnę do lekarza. To było we wtorek. A on do mnie, że przyjęcia w czwartek.  To ja w ten czwartek. Kazał się położyć i zrobił mi, ..., wie pan co?

Syn:
Znieczulenie

Feliks:
No tak zamroził. Kroi i mówi: Nic nie ma. Ja na to : Jak nie ma nic, jak jest. Miałem rację. Było panie, trzynaście milimetrów miało.  Od dziecka to nosiłem. Zarosło. Przypadek.

Anula:
Przypadek.

Syn:
Ja na waszym miejscu, to bym tych pieniędzy nie wziął.

Ojciec i Anula:
Nie wziął, nie wziął ...

Syn:
 Jak by tak , sto albo dwieście. Nie, to za mało. Tysiąc osób, by nie wzięło, to się  by może zastanowili. Dlaczego nie wzięli? Jak sto, to jeszcze nie. Tysiąc , to była by jakaś suma.
Ciekawe co by z tymi pieniędzmi zrobili?

Anula:
Co zrobili?
Ukradli by i tyle.

Ojciec:
Nic by nie zrobili,
 a należy się.

Feliks:
Należy

Ojciec:
Młode to głupie.

Anula:
Bo wie pan, ja nikomu niczego złego nie życzę. Ale, jak by tak, jakaś bomba albo co innego .... to by zrozumieli, jak myśmy cierpieli.

SCENA 4
Osoby: Pani D, Ojciec, Syn, Anula, Feliks, Młodzieniec na stałe

 Pik. Wchodzi Młodzieniec, ten sam co poprzednio. Siada koło Pani D, która  próbuje czytać książkę.
Rozpoczynają  mały flirt bez słów. Syn patrzy z zazdrością.

Ojciec:
Tak to już na tym świecie jest. Niech pani pomyśli, no ta co Nobla dostała. Nobla dostała. A ja pytam, za co ona tego Nobla dostała?
Zawód wykonywała to dostała. A ja trzydzieści lat w Kuźni pracowałem i nic nie dostałem. Dobrze pracowałem. Ona swój zawód wykonywała i dostała.

Anula:
Bo ona ludziom pieniądze dawała,

Ojciec:
Miała to dawała,

Anula:
Pan by miał i nie dał,

Ojciec:
Dał nie dał.
Może by i dał jak by miał,

Anula:
Każdy tak mówi.

Feliks:
A co jej potrzeba, spać gdzie ma. 
Jeść co ma,

Anula:
Ale czego innego nie ma,

śmieją się

Ojciec:
A, nie ma, nie ma                

Anula:
A ja to miałam ... jeden taki, jeszcze nie dawno...

ścisza głos by Feliks nie słyszał

wchodzi do tramwaju. Tylko wszedł, od razu wiedziałam, coś się zdarzy. I zdarzyło. 
A przystojny i młody był, trzeba mu przyznać, zupełnie jak mój Feliks. Kiedyś.
Więc on wchodzi i patrzy na mnie. Uśmiecha się. Ja do niego też.
Wtedy on do mnie: Dla pięknej pani stanę na głowie.
I stanął, ale wstyd, cały tramwaj widział. Zrobiłam się czerwona, zupełnie jak za młodu, taka chwila zapomnienia

Ojciec:
Długo on tak?

Anula:
Cały przystanek. Nie chciał zejść. Nie wiadomo co robić, no bo ja stara, on młody. 
Gdyby nie był młody, to co innego. A tak to Feliks się dowie i co będzie. 

Ojciec:
Cały przystanek, mówi pani ...
 
Syn:
 .. kiedyś też taki byłem ...

Anula:
Herbatki?

Ojciec:
Dziękuje ... Czego to mężczyzna nie zrobi dla kobiety?

Syn:
 ... Wakacje. Ona piekła karmelki na ognisku. Ja robiłem skręty z liści dębu. Żyliśmy jak mąż i żona. Woda, cukier, esencja - wszystko dokładnie wymieszać i przypiekać na słabym ogniu. Zbudowałem motorówkę z piasku, dla niej. Codziennie rano opływaliśmy morza i oceany. Od czasu piliśmy...

Ojciec:
Drinki

Anula:
Może jeszcze

Syn:
Jeden taki to nawet wynalazł piasek gruboziarnisty, co się niby lepiej lepi.

Pani D:
Poproszę

Syn:
I wybudował cały statek. Ale, ona wolała mnie. 

Feliks:
Ja też. A skąd wiadomo jak to było z piasku?

Syn:
Panie, mężczyzna wie czy jest pierwszy, czy nie.

 Zapadła cisza, nie słychać żadnych kroków.

Młodzieniec:
A jak nie wie?

Syn:
Nie mężczyzna
 
 Wezwano Panią D

Pani D:
I co ożenił się pan?

Syn:
Wyszła za Admiratora

Feliks:
Prawdziwego

Syn:
Wiadomo to panie,
czy on  prawdziwy.
To, że pływa i nie utonął,
czy to o czymś świadczy.

Pani D:
A jednak szkoda

Anula:
Czym skorupka za młodu ...
tym

Feliks:
Wypłynie potem

SCENA 5
Osoby: Ojciec, Syn, Feliks, Anula, Młodzieniec

Młodzieniec:
Ciekawe jednak, dlaczego  za Armatora a nie np. piaskarza

Anula:
Beduina

Syn:
Geologa

Feliks:
To ten od grubszego piasku

Ojciec:
Stoczniowca

Anula:
Wiedziała co robi

SCENA 6
Osoby: ponownie  Pani D, Młodzieniec, Ojciec, Syn, Anula, Feliks

Pani D wraca 

Młodzieniec:
Udało się

Pani D:
Pomyłka

Anula:
Oni zawsze się mylą

Ojciec:
Bałagan jak wszędzie

Anula:
No to herbatki

Pani D:
Bardzo proszę

Picie herbaty. Za ścian dochodzą kroki, szurania. Obecni zachowują się tak jakby tego nie słyszeli

Feliks:
Smakuje?

Pani D:
Bardzo

Feliks:
To dobrze, jak  herbatka  smakuje

Młodzieniec:
Niby tak

Syn:
Czemu nie

Ojciec
Ja wiem

Anula:
Na pewno

Cisza
Na tablicy wyświetla się numer sprawy Feliksa i Anuli.

Ojciec:
Szczęście dopisuje

Feliks:
Czasami 

Ojciec:
Do zobaczenia. Niech pani do nich napisze.

Anula:
Napiszę

 Anula z Feliksem wychodzą.

Ojciec:
Należy się

Feliks:
A należy, należy

SCENA 7
Osoby: Pani D, Młodzieniec, Ojciec, Syn

Młodzieniec do Ojca:
Gdzie pan w tej Kuźni pracował?

Ojciec:
W Rytniku. Ja tam pracowałem, mój Syn.

Syn:
Pracował, ale odszedł. Stan Wojenny mu w tym dopomógł. Rozumie pan. Trochę się  narozrabiało, poskakało, pofikało. Przyszła następna ekipa. Po dobroci uprzedza. Należy wiać. Przekwalifikowało się i teraz błogosławię ten Stan Wojenny.
Po latach spotykam Kazika. Patrzę. Pomarszczony. Zniszczony. Zmęczony.
A ja? Niech pan spojrzy?  Jak wyglądam. Tylko pozazdrościć.

Młodzieniec:
Ja w tej Kuźni też pracowałem. Krótko bo krótko. Jakieś trzy miesiące. Teraz gdzie indziej mieszkam. A Staśka Matysiaka pan zna?

Syn:
Syn Zenona. Znam. Teraz w Ameryce siedzi i staremu  przysyła pieniądze.

Młodzieniec:
Ze Staśkiem do jednej szkoły chodziliśmy.

Syn:
Zenek to porządny chłop, ale wypić to on lubił.

Ojciec:
Lubił, lubił, aż żona od niego odeszła.

Syn:
Odeszła! Gacha znalazła to odeszła. Zenek pił, ale żeby tak od razu odchodzić. Dla pieniędzy. Zresztą ja zawsze Ojcu mówiłem :  Z kobietami trzeba krótko

Pani D:
Hmmm...

Syn:
Nie należy tak wszystkiego brać do siebie.

Ojciec;
Kiedyś to były kobiety! Nie tak jak teraz.

Pani D:
Mężczyźni kobiet nie rozumieją.

Młodzieniec:
Podobno to przez te fale i sprężynki

Syn:
Nie znam

Pani D:
To dlatego, że mężczyźni są z Marsa a kobiety z Wenus. Utrudnia to niesamowicie kontakty interpersonalne. Co prawda zdarza się, że pomimo opozycji ascendentów, wzmocnionych aktualnymi tranzytami tych planet , jesteśmy w stanie przerzucić pomost pomiędzy mężczyznę a kobietę. Jednak gdy pojawi się Pluton. Wtedy wraz z nim przypływają niezwykle silne emocje. I kosmiczne przyciąganie może zostać rozerwane przez codzienną kłótnię. To jednak nie jest najgorsze co może nas spotkać. Najbardziej niebezpieczna jest koniunkcja Wenus i Jowisza w kwadraturze do Plutona. Wtedy ...

Ojciec:
A mnie uczyli, że to przez jabłko

Młodzieniec:
Co wtedy?

 rozpoczynają przerwany flirt

Pani D:
Wtedy będą cię pociągały kobiety atrakcyjne, lecz żyjące poza nawiasem społecznych i etycznych norm. Choć praworządny Jowisz skłania do zawierania legalnych związków. Pluton zawsze popycha do szukania silnych wrażeń erotycznych w ramionach kobiet lekkiego prowadzenia, lub jak określała moja babka: Kobiet motyli.

 Wchodzi Anula

Anula:
A pofruwałoby się, pofruwało 

Feliks:
Skrzydła nie te, 

Młodzieniec:
Tse, tse, tseetssetsssseee...e... e...e...

Syn:
Meeee...

Feliks:
Jejeje...

Młodzieniec, Syn i Feliks  tańczą i podśpiewuja. Kobiety przyglądają się im z zainteresowaniem.

Anula:
A gdy człowiek tak się w sobie zawiruje to ...

Ruta:
W złym rytmie

Anula:
A jednak uroczo

Ruta:
Ma w sobie to coś

 Słychać głos bawiącego się dziecka. Wszyscy milkną i nasłuchują

SCENA 8
Osoby: Głos Dziewczynki i obecni poprzednio

Dziecko:
wyliczanka - skakanka

Aniołek ,
fiołek,
róża,
bez,
zez

Syn:
Ja też ?

Anula:
A jednak dziecko

Ruta:
Kto by pomyślał, tak niewinnie wyglądało

Feliks;
Ale to nie ze mną

 Wychodzi. Pik 

SCENA 9
Osoby: Turysta, Ojciec, Pani D, Młodzieniec

 W drzwiach mija Turystę. Pik. 

Turysta:
Dzień dobry. 
Jak się państwo czują?

Ojciec:
A jak mam się czuć,
 w tym wieku.  

Turysta:
Ja dobrze

Ojciec:
Pani to jeszcze się uczy ?

Pani D:
Już dawno szkołę skończyłam.

Ojciec:
A tak młodo wygląda

 po chwili 
Jaką? można wiedzieć.

Pani:
Jestem lekarzem.

Turysta:
Przez rok w Hiszpanii byłem. 

Ojciec:
Wie pani ja mam przepuklinę.

Pani D:
Herniosus

Ojciec:
A?

Pani D:
 ...wrodzone lub nabyte przemieszczenie się trzewi wraz z uchyłkiem otrzewnej ściennej.

Ojciec:
Mieli operować, ale nie chcą.

Pani D:
Widocznie nie ma potrzeby.

Ojciec:
Jak nie ma. Niech pani tylko spojrzy. I za co to?

Pani D:
Nadmierna otyłość.   Trzeba schudnąć.

 Na tablicy ukazuje się numer sprawy Młodzieńca. Czule żegna się z Panią D.  Jego miejsce zajmuje Turysta.

Ojciec:
Gdybym wiedział tylko, kto dobrze to zrobi, to bym mu dał. Jednemu dałem. Drugiemu. Ale źle zrobili.

Turysta:
Może za mało?

Pani D:
Nie zawsze się udaje.

Ojciec:
Mojej siostrze to dobrze zrobili. Taką siateczkę jej założyli. Mi nie.
Nie wie pani gdzie można taką siateczkę kupić?
Ja bym tam kupił. Niech mają.

Pani D:
Widocznie panu nie potrzeba. Jak by pan potrzebował to szpital by dał.

Ojciec:
Jak dał, gdy nie dał. Trzeba kupić i tyle. Tylko gdzie?

 Wzywają Ojca
Ojciec:
Jak przyjdzie mój syn to niech pani powie ...

Pani D:
Niech pan się pośpieszy, bo zamkną .

Ojciec:
A z czego tę siateczkę zrobili?

Pani D:
Nie wiem. Nie jestem chirurgiem.

Ojciec:
A to,
 w szkołach nie uczyli

Wyszedł

SCENA 10
Osoby: Pani D, Turysta

Turysta:
 W Hiszpanii jest zupełnie inaczej. W Niemczech inaczej. Francji. Chociaż czasami podobnie.

Pani D wychodzi.

Pani D:
Życzę miłego dnia

Pik
Turysta:
A

Porządkuje poczekalnię.

SCENA 11
Osoby: Turysta, Syn

Wchodzi Syn. Pik. 

Syn:
Wszedł. I tak nic nie załatwi. Stary a uparty. To rodzinne. Wszyscy u nas tacy.

 Patrzy na sprzątającego Turystę

U pana, też dziedziczne?

Turysta:
Wręcz odwrotnie. Wyrodziłem się. Każdy chce być wyjątkowy.  Mi się to udało.

Syn:
Pan w sprawie regulaminu.

Turysta;
Ja tak sobie sprawdzam. Czy coś się zmieniło?

Syn:
Zmieniło panie. Wyświetlają, muzyczka gra. Czysto. Kiedyś to było zupełnie inaczej. Cytrusy mamy.

Pik. Pik. Dwie Babcie Ziuta i Ruta

SCENA 12
Osoby: Turysta, Syn, Babcia Ruta, Babcia Ziuta

Ziuta:
O, moja kochanieńka jak dobrze, że cię spotkałam. Co ja bym bez pani zrobiła?  Tak się bałam, że umrę i będę to miała na sumieniu. Żeby pani wiedziała jak to mi leżało na sercu. Ona tak lubiła  tę sukienkę w kwiatki co jej uszyłam. Pani Ziuto jestem tak pani wdzięczna - tak mówiła. A w tej spódnicy w kratkę nie chciała chodzić. Wisi w szafie tyle lat. Ja jestem uczciwa kobieta i przed śmiercią chcę jej to oddać. Po co ma tak wisieć.

Ruta:
Oddamy

Ziuta:
I będę mogła spokojnie umrzeć.

Syn;
Co pani myśli, że to tak łatwo 

Ruta:
Gdzie się pani śpieszy. Syn z synową wypędzają?

Ziuta:
Jeszcze jedno strapienie. Żeby to i wypędzali. Kiedy on sam. Kiedyś kobiety go nie interesowały. Teraz by i chciał to żadna go nie chce. A gdzie one  drugiego takiego znajdą? Nie pije, nie pali. Pobożny. Do kościoła chodzi. Ze świecą takiego szukać.

Ruta;
To teraz nie  modne. Powinien zacząć pić i palić. Kobiety lubią wyciągać z nałogu. Taki święty to podejrzany.

Ziuta:
Tyle lat go chowałam i teraz ...

Ruta:
Powolutku. Niech zacznie od kieliszeczka. Potem samo pójdzie. Zapali. Na mszę nie pójdzie. Trochę zabawi i jakaś się trafi.

Ruta:
Ale jaka?

Syn:
Mamusi nie pasuje,
 bo syna psuje.

Syn do Turysty:
Pana wzywają

Turysta:
Mnie?

Ruta:
Pana

Turysta:
Zmieniło się: cytrusy, wzywają.

Syn:
A nie mówiłem . Jak by pan zobaczył Ojca. Taki grubszy z przepukliną. To niech pan powie, że czekam.

Ruta:
Pamiętaj moja droga,  we wtorek !

Ziuta:
Kochanieńka, nawet nie wiesz jak mi ulżyło. Zupełnie jakbym się na nowo narodziła. 

Ruta;
 Szybciusieńko,
 z tym panem !!!

SCENA 13
Osoby: Syn, Ruta

Słychać PIK. Nikt nie wchodzi. Rozglądanie się.

Syn:
Tamta to pani przyjaciółka ?

Ruta:
Od razu przyjaciółka, dawna znajoma

Syn:
Tak myślałem.

Ruta:
Reszta poszła

Syn:
Pani mi przypomina moją matkę

Ruta:
Też czeka.
 
Syn:
No tak trochę

Ruta:
Ja już wszystko załatwiłam. Bez problemu: szybko, solidnie, elegancko. Bez zmartwień.
Tylko jedno mi pozostało, ale nie wzywa.

Syn:
Może coś chce

Ruta:
A co mu potrzeba

Syn:
Niby tak. Jednak gdy tak siedzę to czuje jak moje ciało zaczyna żyć swoim własnym życiem.  Ręka nie jest  moją ręką. Należy do kogoś obok.  W danym momencie nieznanego. Nigdy przedtem nie poznanego. Znam czy nie znam. Trwam z moją ręką w zawieszeniu. Im bardziej pragnę by stała się integralną częścią ciebie tym bardziej oddala się w stronę innych. Bycie z własną ręką w zgodzie staje się wtedy niemożliwe.  Im więcej czynię wysiłku by ją zrozumieć tym szybciej oddala się. Potem czyni to głowa, nogi, plecy, brwi a nawet to co niewidoczne. Każde idzie w innym kierunku. Początkowo nakierowane na panią, pana i tamtego za drzwiami a nawet tych którzy nigdy nie przybyli, co więcej nie przybędą i nie wiadomo czy kiedykolwiek mieli przybyć. Idą zgodnym rytmem, by ciebie rozciągnąć w nieznanym celu i kierunku. Trwając w tym rozerwaniu bez ideału jakiejkolwiek ideologii, próbujesz zmaterializować choć cząstkę intuicji, wyobraźni lub jej brak. Coś co pozwoli zaistnieć. Rozumie Pani. Tak by powiedzieć. To ja siedzę. To moje ręce dotykają pani policzka. To te stopy biegną po plaży... Widzi pani ja tak sobie czasem myślę, że ... mnie nie ma. 

Anula:
Bardzo chciałby Pan nie być.

Syn:
Bardzo

Anula:
Ale jakby pana nie było to kto by tutaj był ?

Syn:
Ktoś inny.

Anula:
Nie lubię inności.  Nie dlatego, że jestem nietolerancyjna. Ale po co inność kiedy każdy i tak jest sam ze swoim podobieństwem.  Nie zmienia to  niczego.
Pan jest Syn ja Matka . Pan Syn nie mój a ja nie pana Matka. A jednak obok siebie siedzą Matka i Syn.

Syn:
Nie.  
 
Słychać PIK. Nikt nie wychodzi

SCENA 14

 Pik. Pik. Wbiega Pani D jako nie Pani D.

Pani D:
Nie mogę

Ziuta:
Spokojnie

Pani D:
Kiedy ja na prawdę nie mogę

Ziuta:
Proszę usiąść

Pani D:
Nie

Ziuta:
No co ?

Pani D:
Nie wytrzymam

Syn:
No co pani dolega?

Pani D:
Chłopa mi się chce!

Syn i Ruta jednocześnie.

Ruta:
 aa

Syn:
...a to nie te drzwi. Trzecie po lewej.

 Pani D wybiega: PIKKKK

Ruta:
Wie pan,
pan by mógł.

Syn:
Ja?

Ruta:
Przecież nie ja...

Syn:
Niby tak, lecz w takiej sytuacji to wykluczone. Nie chodzi o to, żebym nie chciał, lub miał co przeciwko. Jednak, rozumie pani ... obowiązki i w ogóle tak niespodziewanie, może gdyby inna forma, a nawet forma ta sama ale jakoś inaczej, o innej porze  lub w ogóle kiedy indziej w innej sytuacji ..

Ruta:
Nie musi się krępować

Syn:
Ale czy to warto? 

Ruta milczy

Syn:
Ojca nie ma i nie ma.

Ruta:
Przecież dorosły

Syn:
A jak dziecko.

 Pik. Wchodzi Feliks, ale nie jak Feliks.

SCENA 14
Osoby : Feliks jak nie Feliks, Ruta, Syn

Feliks:
Mam dla pana zagadkę, arytmetyczną. Z drugiej klasy szkoły podstawowej. Stoi w stolicy zrujnowany hotel. Wymaga gruntownego remontu. Nowy właściciel zatrudnia robotników którzy wykonują wszelkiego rodzaju prace naprawcze: kładą podłogi. Najlepiej takie w jodełkę. Cyklinują . Malują. Pokoi gościnnych jest sto. Na koniec,   malarz dostał za zadanie wymalować numerek na każdych drzwiach. Uwaga pytanie: ile trójek będzie musiał napisać?

Syn:
Panie

Feliks:
Powtarzam z drugiej klasy. Nie wolno pisać.

Ruta:
10 i jeszcze ...

Feliks:
Dobrze pani myśli. Wszyscy o tym jeszcze zapominają. Profesorowie, nieprofesorowie.

Syn:
No tak, ale szanujący się hotel nie ma numeru 13

Feliks:
A to już na inteligencję

Ruta:
To teraz z dziedziny psychologii.
Ile końcy ma kij?

Feliks:
Dwa

Ruta:
A trzy i pół kija?

Feliks;
Osiem

Ruta:
Dobry pan jest

Syn:
Kij ma dwa końce.
W takim razie:
ile kiji ma trzy końce?

Feliks:
Ha, ha, ha, bo pół kija, nie może mieć jednego końca

Ruta:
To jeszcze stara przedwojenna szkoła

Pik. Pojawia się Turysta jak nie Turysta

Turysta:
Proszę państwa, świeci słońce

SCENA 15
Osoby: Syn, Ruta, Turysta jak nie Turysta,  Pani D jak nie Pani D, przez chwileczkę Feliks jak nie Feliks

Turysta:
Cytrusy, świeżusieńkie, słodkie, soczyste, ekologicznie pielęgnowane. Nie kupi  pan chociaż jednego?

Feliks:
Na mnie już czas... PIK
.
Turysta:
Pomarańcze, winogrona, cytryny, grejpfruty. Do wyboru do koloru. Smaczne, zdrowe, narodowe...

Syn:
Nie widział pan Ojca?

Turysta:
Swojego nie pamiętam. Tyle lat.

Ruta:
Widocznie nie widział

Turysta:
Po pomarańczy, 
bo się popsują

Wbiega Pani D nadal nie jak Pani D. Syn ucieka.  

Syn:
A czas...

Wychodzi. PIK. Pani D przez chwilę idzie za nim. Zawraca do Turysty.

Turysta:
Zbadano. Udowodniono, że to się nie opłaca. Raz pani oszuka klienta. A klient to rzecz święta, świętością najwyższą. Klient! Klient!! Klient!!! 

Pani D:
Ja w sprawie męsko - damskiej

Turysta:
To nie z mojej branży

Ruta:
Jakby się tak uprzeć

Turysta:
Ja dopiero co wróciłem z zagranicy a i przedtem ... w szkołach o tym nie uczyli. 

Pani D:
Kiedy ja bardzo proszę

Turysty:
Obawiam się, że trzeba szukać specjalisty
Pani D staje  przed elektronicznymi drzwiami, które po cichu same się rozchylają. Wchodzi. Turysta za nią.

Turysta:
Pozwoli pani?

 Syn wchodzi, słychać bardzo ciche PIK. Sugerujące, że podsłuchiwał.
 Maszyna wyświetlająca po czasie zwariowała.

Ruta:
Co to?

Syn:
Nie wytrzymała napięcia.

Ruta:
Ona też

Syn:
A kto to by wytrzymał. 

Syn:
Czas do domu.

Ruta:
Poczekam.
Dzisiaj to nie,
może jutro.

Syn:
powodzenia ,
do jutra

Ruta:
Jakby Ojciec,
to ja powiem.

Syn wychodzi. PIK 

SCENA 16
Osoby: Śpiąca Ruta

Zapada całkowita ciemność. Ruta zasypia. Cisza. Słychać odgłosy kroków, bardziej szurań, przesuwań. Coś skrzypi. Coś upada. Przesuwa. Usuwa. W jednym kierunku. Nagle wręcz odwrotnie w przeciwnym. Czas mija. Przestrzeń zagęszczona. nie wręcz  rozrzedzona.  Z ciemności wyłania się postać. Skrada. Zajmują miejsca. Druga. Trzecia i następna a po niej następna następnej.  Ktoś na kogoś wpadnie lub usiądzie. Przeprosi.  Spokój na przemian z brakiem spokoju. Oddechy.
Świta. Ludzie siedzą przykładnie na krzesłach. Jedna stoi. Zachowują się tak, jakby się nie znali. Ogólne zdystansowanie.

SCENA 17
Osoby: Ruta, Wszystkie postacie biorące udział w sztuce włącznie z Dziewczynką, którą widzimy po raz pierwszy.

Ruta:
Budzi się. Speszona. Inni ją obserwują.
 
Wiem, miałam otwarte usta.
Ja zawsze tak mam,
jak się zmęczę.

 Zauważa Ziutę
 O, wróciła Pani i Pan

 Pani D stoi
 Pani

Chwila konsternacji. Próba sił, kto powinien ustąpić miejsca Pani D. wzrok pada na  najmłodszego. Turysta wstaje.

Turysta:
 Proszę

Syn:
demaskatorsko
Chciałem zauważyć, że wszyscy jak tu siedzimy, skądś się  znamy

Ruta:
Ktoś kogoś kiedyś gdzieś zawsze poznał.

Anula:
Niby tak, ale ja na przykład
do Turysty 
 pana nie znam

Ziuta  do Anuli:
Ja pani też nie znam

Feliks:
Ja pani

Turysta:
A ja pana.
Chociaż czy ja to wiem.
do Pani D
za to panią dobrze pamiętam.

Syn:
Trudno było nie zapamiętać.

Młodzieniec:
Ustalmy, kto tu był przez cały czas i może zaświadczyć, że wszystko się zgadza. Może kogoś brakuje.

Syn:
Brakuje

Anula:
Tak

Ruta do Syna:
Pan skąd wie jak wychodził

Syn:
A ja pani mówię, że brakuje i to musi być On a nie Ona. Jakby to była Ona to bym zapamiętał.

Ruta:
Nie ma czym się szczycić,
 że się nie wytrzymało

Ziuta:
Jeżeli ktoś jest, a tu nie był, albo go nie ma , to niech się zgłosi.

Ojciec:
Jeszcze jedna idealistka

Turysta:
Naszym zdaniem winni są oni bo nieustannie prowokują do niekończących się zamieszek.

Ojciec:
Ale kto?

Pani D:
Pan zataił bardzo ważną informację, ale my tę informację posiadamy i ją w odpowiednim czasie przedstawimy.

Młodzieniec:
Ja gdzieś czytałem, ze wszystkie rozmowy jakie się toczą na świecie są gdzieś zapisywane i będą kiedyś odczytane

Pani D;
Publicznie?

Młodzieniec:
Niech państwo sobie wyobrażą, że ktoś siedzi i pisze wszystko jak leci, każde słowo tutaj wypowiedziane a potem głośno czyta

Ruta:
Na biało, czy z interpretacją?

Turysta:
Tak z sensem ,
bo tak bez sensu to głupio

Ruta:
Niby tak

Syn:
To może tak na próbę, jak to będzie brzmiało,  pan zaczyna

Młodzieniec:
Dlaczego ja?

Syn:
bo to pan czytał, nie ja

Młodzieniec:
Raz człowiek się odezwie i wszystko na niego

Ruta:
Pan powie, ja  dopowiem i dalej samo pójdzie

Młodzieniec:
Ale co?

Ojciec:
Nie ważne co, ważne jak

Ruta:
Tak, tak

Młodzieniec:
To trudno

Turysta:
Zacznijmy od najstarszego

Wszyscy na Ojca. Ojciec milczy. 

Turysta:
Nie chce

Ojciec:
Nie mogę

Anula:
Dobrze  ja spróbuję:
Widziałam jak pan biegł.
Widziałam.

Młodzieniec:
Ja nie

Turysta:
Ja też nie,
może pan?

Syn:
Skąd się pani wzięło  to bieganie.
Zacznijmy raz jeszcze:
chce pani 1, 5 miliona?

Pani D  policzkuje go:
Cham

Młodzieniec:
Spokój! Cisza!! Proszę o zachowanie spokoju!!! Przecież jesteśmy dorośli. Mam propozycję. Każdy może powiedzieć tylko jedno słowo. Od pani.

Pani D:
Południe

Turysta:
Winnice

Syn:
Morze

Ziuta:
Mężczyzna ... 
samotny w górach.
W górach samotny mężczyzna.
Mężczyzna i góry - czy to nie romantyczne.

Młodzieniec:
Przecież prosiłem

Ziuta:
Góry

Ruta:
Pola

Feliks
Idiotka

Ojciec:
Cnotka

Anulka:
Impertynent

Pani D:
Pan zataił bardzo ważną informację, ale my tę informację posiadamy i ją w odpowiednim czasie przedstawimy.
.
Turysta:
Ja tak myślę, że takie pisanie to nie ma większego sensu. Każdy musi wiedzieć sam.

Gra muzyczka. Na tablicy wyświetla się numer sprawy. Wychodzi Dziewczynka. Obecni dopiero teraz ją zauważyli.

Młodzieniec do Syna:
Pamięta ją pan?

Anula:
Ja nie. Tam nie i tu  zresztą też nie.

Turysta:
Ciekawe,
 dlaczego się nie odzywała?

Anula:
Bała się,
 to jeszcze dziecko.

Syn:
Na dziecko to ona nie wygląda.

Turysta:
Tak, zresztą prosiliśmy, nie przyznała się. Podejrzane.

Pani D;
Może ona nas zna,
 a my jej nie

Młodzieniec:
Może to ta od pisania

Syn:
Że też pan wierzy w takie rzeczy

Ojciec:
Doniesie,
najlepsi  szpiedzy byli kiedyś dziećmi.

Młodzieniec: 
Oczywiście, każdy raz w życiu był szpiegiem

Syn:
Albo podróżnikami. Niby zwiedzają, obserwują motylki, rysują kwiatki a potem wojna

Turysta:
Przemycają plany w cytrusach

Ziuta:
Dziecko nie dziecko, 
ale ile bezeceństw się tu nasłuchała.

Syn:
Pani znowu swoje. Niewinnie wyglądała, ale to wiadomo. Trzeba się zastanowić co teraz zrobić. Ostrożności nigdy dość. Państwo tam byli to wiedzą jak tam jest.

Anula:
Byli, byli ale tak jakby nie byli,
niby tłum a jakoś pusto,
człowiek sam nie wie, 
czy był czy nie

Turysta:
Ja wiem, że byłem, ale nielegalnie, więc się nie liczy. To tak jak bym tam nie był. Zresztą wszystkiego nie widziałem. Natomiast co nieco słyszałem?
Całą sprawę trzeba nagłośnić.

Ojciec:
A co jeżeli można wiedzieć?

Młodzieniec:
Ten opiłek z wojny, to nie na robotach?

Anula:
Co pan?

Młodzieniec:
Nie ja tak tylko, zresztą Syn, to też sobie pozwalał.

Syn:
 Tego już za wiele.

Pani D:
Panowie, spokojnie. Nie czas na to.

Turysta:
A kiedy czas?

Pani D:
Pana tu nie było, to niech nie głosuje.

Młodzieniec:
O panu też mówili.

Turysta:
Kto?

Młodzieniec:
Tacy z zagranicy, więc nie rozumiałem, ale mówili

Ziuta:
To dobrze jak mówią zagranicą o nas

Anula:
Niech pamiętają

Syn:
Co robimy?

Anula:
Herbatki?

Ojciec:
Nie dziękuje

Anula:
Niech pan się nie przejmuje, ja zmieniłam rok w metryce urodzenia. 
Rok w tą rok w tamtą komu to robi różnicę.

Ojciec:
Ale kto?

Ruta:
Takie czasy, wszędzie pełno tych co podszywają się i szpiegują. Zupełnie jak na wojnie. Tylko armat brak.

Syn:
Kilka by się znalazło

Młodzieniec:
Nie mówiłem

Pani D:
Nawet za dużo

Turysta:
Może by tak coś zrobić

Pani D:
Ale co?

Ziuta:
Spytajmy los?

Turysta:
Monety?

Feliks:
Co pan taki ciekawy?

Młodzieniec:
Karty

Syn:
Mały hazardzik.

Ziuta: 
Wystarczy, że usiądziemy w czterech rzędach

Syn:
Zaczyna się

Turysta:
Niech pan się nie buntuje. Dzisiejsza nauka nie potrafi wszystkiego wytłumaczyć. Posiedzi pan. Popatrzy. Sprawdzi, co panu to szkodzi...

Młodzieniec:
Ma pan inną propozycję. Wiedziałem.
Zaczynajmy.

Ziuta:
Jeszcze nie. Na hasło. Ważne by bez zastanowienia. Pierwszy odruch się liczy. Nie wolno zmieniać. Gotowi?
Zaczynamy!

Turysta:
My już

Ziuta:
W pierwszym pan i pan to daje dwa. W drugim trzy. I dwa razy po dwa czyli:
dwie kropki, kropka, dwie i dwie kropki. Czerwień.

 Przypuszczalne usadowienie postaci.

Pani D Młodzieniec
Anula Feliks
Ziuta Ojciec Ruta
Syn Turysta

PUBLICZNOŚĆ

Ruta:
Krew,
to źle? Proponuję zmianę miejsc..

Turysta:
Jestem za.

Syn:
Kto  da znak.

Ziuta:
No to zaczynamy.  Zmiana.

Młodzieniec:
Nie zgadzam się .

Ziuta: 
Mogło być gorzej.
Co prawda wróży to:
Gwałtowne uniesienia. Konflikty. Namiętności.
Ale intuicja nas nie zawiedzie, należy jej posłuchać, co przyśpieszy postęp.

Ziuta:
Wersją za która przemawia więcej dowodów jest wersja...

Turysta:
Moja intuicja mówi mi,
że muszę wyjść

Syn:
Panie co kogo interesuje  pana intuicja. W tej sytuacji musimy się kierować intuicją zbiorową. Może pani nam przedstawi co się stanie gdy mój kolega opuści swoje miejsce.

Ziuta:
Dwa nieparzyste i dwa parzyste : Strata.

Feliks:
Ja nie zgadzam się by pan wstał

Anula:
Ja też.

Turysta:
No to co mam ... 

Anula:
Musimy znaleźć inne wyjście

Ruta do Ziuty:
A może, by tak  pani przeszła na pana miejsce?

Ziuta:
Ogon smoka

Syn do Młodzieńca:
Nie pozostaje nic innego,
 pan musi  przesiąść się 

Młodzieniec:
Ja

Syn:
Pan

Ziuta:
Zysk

Syn:
Choć pan

Turysta wybiega PIKKKK. Młodzieniec siada na jego miejscu.

SCENA 18
Osoby: Prawie wszyscy bez Dziewczynki i Turysty

Anula do Pani D:
Niech się pani nie smuci,
ogólnie to zysk.

Ojciec:
A jak wróci

Feliks:
Może nie wróci

Młodzieniec:
Mus to mus 

Młodzieniec szepcze coś na ucho Rucie

Ruta:
No tak uryna

Ziuta:
Uryna?

Feliks do Ojca:
Poszedł sikać

Pani D:
Oddać mocz

Ziuta:
A taki mocz to pożyteczna rzecz. Zresztą   jak pani wiadomo to czysty zysk: sód, potas, magnez...

Pani D:
Ma też swoje wady

Ruta:
Słyszałam. Podobno świetnie robi na siwiejące włosy.

Ziuta:
Moja kochanieńka. Regularnie przez trzy miesiące. Tylko należy uważać by własną wodą a nie cudzą.  Małego dziecka to tak. Odwija pani pieluszkę a tu fontanna. Czysta radość. Gorzej z cudzym, można się zdenerwować.

Ruta;
Własnym też. Raz słyszałam jak ojciec nie chciał synowi kupić zabawki. A ten mały stanął na środku sklepu i jak nie wrzaśnie: Jak nie kupisz to powiem mamusi, że siusiasz do umywalki.

Ziuta:
A to gówniarz

Ojciec:
Małe, a cwane

W trakcie tej rozmowy Pozostali wrócili na swoje miejsca. Ojciec dopiero teraz się zorientował...

Ojciec:
Jednak od nowa

Pani D:
Pomyślałam, że to zabobony  i tak pod koniec dwudziestego wieku zabawa w krzesła, to niepoważne

Anula:
A kto mówił o zabawie,
nikt nikogo nie zmusza, 
nie to nie

Ziuta:
Pieniądz nie zając

Ojciec:
Siana nie zje

Młodzieniec:
Zje wszystko

Ruta:
Z tą uryną to głupio

Ziuta:
Niby tak

Anula:
I co dalej?

Ziuta:
Nic. Tak jak zawsze.

SCENA 19

Osoby: Wszyscy plus Turysta

Wpada Turysta. Pik.

Turysta
Dla pięknej pani stanę na głowie
 
Ojciec:
Epidemia, czy co?

Turysta:
Tak się śpieszyłem, a tu już po wszystkim.

Anula do Ziuty i Ruty:
Niech panie się nie obrażają.

Młodzieniec:
Nie marnował czasu

Turysta:
Przyznaję. Zwiedziło się co nieco.  Był tu kto?

Syn:
Od czasu do czasu coś przemknie.
A pan widział kogo?

Turysta:
Ta mała co tu była. Okazuje się, nie jest taka mała. Powiedziałbym nawet całkiem duża. Więc ta mała powiedziała mi, że zaraz zaczną przyjmować.

Syn:
Miła?

Turysta:
Nawet bardzo.

Młodzieniec:
Skąd wie?

Turysta:
Tego nie mówiła, ale wyglądała na dobrze poinformowaną.

Ojciec
No proszę,
nie w czerwonym,
nie  w fioletowym a wie.

Anula:
Ale co?

Feliks:
Może wie, gdzie napisać?

Turysta:
Wyglądała normalnie, 
tylko trochę, jakby ciut wydoroślała.

Pani D:
Każdemu się zdarza

Ziuta:
Nasłucha się człowiek, to i lat mu przybędzie

Anula:
Niby tak, ale dlaczego tak szybko?

Ojciec:
Tego nikt nie wie

Syn:
To jest błąd w sztuce

SCENA 20

Słychać muzyczkę. Zza elektronicznych drzwi wychodzi dziewczynka jako Kobieta. 

Kobieta:
Dzień dobry. Prosimy panią Ewę Kasprzyk.

Panuje całkowite milczenie

Kobieta:
Dzień dobry. Proszę Państwa  plotka stała się plotką. Wspominaliśmy o nie potwierdzonych informacjach, jednakowoż użyjmy  tego stwierdzenia: po prostu plotka. Jeszcze raz: nie potwierdzona informacja i plotka to następująca informacja, że  jednak to plotka.  Nie chcemy wzbudzać absolutnie paniki, chodzi tylko o to by pozostać. To są oczywiście plotki, które są tylko po to rozpuszczane żeby podgrzać atmosferę, a to jest niepotrzebne. Prosimy wszystkich o spokój i nie plotkowanie....

Pani D wstaje i idzie za nią . Po zamknięciu drzwi na tablicy ukazuje się numer sprawy. Wszyscy jednocześnie sprawdzają  go na przegubie dłoni.

Feliks do Młodzieńca:
Pan ją kocha

KONIEC

Małgorzata Szyszka
Malgorzata_szyszka@wp.pl