Małgorzata Szyszka

Gdybym ...

Gdybym mówił językiem znajomych może bym się porozumiał.
Gdybym znał język moich wrogów  umiałbym przebaczyć. 
Gdybym znał język moich przyjaciół żył bym pełnią.
Gdybym służył językowi nie był bym sobą.
Gdyby język służył mnie byłbym doskonały.  
Gdybym rozumiał lub gdybym nie rozumiał umiałbym żyć.
Żyjąc po środku ratuję siebie.
Kierując się w danym kierunku staję się innymi,
pomimo wszystko zawsze jestem sobą.
Zmęczenie nie służy upływowi czasu,
zapomnienie służy .
Najważniejsze jest nie pamiętać, 
A w tej niepamięci cieszyć się każdą chwilą, która jest ci dana.
Co ma pamięć do czasu? Nic tak jak czas nie dotyka istoty sprawy. 
Głupota i fanatyzm nie warte są uwagi. Uwagi same przychodzą do nas i odchodzą kiedy chcą. Czego oczekujesz? Nie jest to jedyna przykra rzecz, która nas spotka.
Zostawienia w spokoju. Wszystkie dzieci moich znajomych i znajomych moich  znajomych kocham was, ale mam też szczerze dość. Nie rozumiejąc nic przebłyski snów nie wspomagają trwania. Odejdę by nigdy nie wrócić. Przyjmę tych którzy wrócą. Znienawidzę kłamców.   
Zaufać by nie zginąć, wbrew jakiemukolwiek rozsądkowi. 
SPIERDALAJCIE  JEST TO UCZUCIE SZCZERE
Po czasie negacji przychodzi czas zmęczenia. Po czasie buntu przychodzi czas zniechęcenia. Spokój jest wartością najwyższą. Trud słów jest trudem łaski. Nie będę służył nikomu. Tak jak i nikomu nie wierzę. Zniszczyliście wszystkie wartości. Wartością ponad wartościami jest bycie sobą. 
Mów, mów, mów,... bo słowa uratują twoje życie. Mów, proszę Cię. Chociaż jedno słowo. Słowo rodzi rzeczywistość, rzeczywistość rodzi słowo. Zła rzeczywistość co zrodziła ten tekst. Złe słów krocie, które mówią taką prawdę. Mów by kłamać. Kłamstwo rodzi uznanie. Prawda niszczy wiarę. Czas nie leczy ran. Gdzie jest początek a gdzie koniec. 
Kiedy poczujesz to co ja zrozumiesz dlaczego tak a nie inaczej. Dokąd idę, gdzie płaczę. Pędzę. Dlaczego pędzę? Opowiedz historię. Historię opowiedz. Jaką historię chcesz usłyszeć. Opowiedz o sobie. O swoich marzeniach, pragnieniach. o braku snu o codzienności. Nie pozuj. Poza wszelką prawdą jest prawda bez słów.
Oddech, oddech, oddech. Czy słyszysz mój oddech? Czy Ty oddychasz? Widzę Twoje plecy. Wiedziałem, że tak będzie. Tak. Dobrze mi,  że mnie wtedy nie było. Masz rację. Czy Ty oddychasz? O czym opowiadają Twoje usta? Nie rozumiem. A kto rozumie. Ta historia nie ma końca ani początku. Gdzieś to już słyszałem. Oddech. Co mówią twoje plecy?
Speszyłam się. Wtedy. Teraz nie. Trochę bolało. Ale już nie tak bardzo. Dobra. Nie lubię tego słowa, kojarzy mi się ze śmiercią. To nie specjalnie. Specjalnie. Kobiety nie mają wyobraźni
Wiem, ze to mógł być fragment tego prawdziwego imienia. Ale, żebyś wiedział ile takich fragmentów czegoś większego, głębszego widziałam. Żebyś wiedział ile skojarzeń, zdarzeń. Nie wiem o czym mówisz. Oczywiście o tym, że to jest bezsensu. Co? To co robimy. No to trzymaj się. Ja się z założenia nie trzymam (...) Nie wysilaj się. To i tak nie zmieni mojego postępowania. Chociażby wojna. Chociażby wojna. Nie trzymam się. Nie jest dobrze. Nie jestem dla nikogo kochanie. Ani na razie, ani na zrazie. Jestem sobą. Może papierosa. Nie palę. Nic się nie dzieje. To o czym będziemy rozmawiać? Opowiem Ci pewną historię. 
Piszesz. Piszesz. Piszesz by ćwiczyć. Czas mija. Nie ma żadnej wartości, która pozwoliłaby, która pozwoliłaby mi zatrzymać dążenie do realizacji siebie. Zaczynam od początku. Zgubiłam historię, której nie chciałam opowiadać. To i dobrze, ale zgubiłam też wiele pięknych słów. Zachować te słowa, które budzą ducha.
Nie znajduję słów. Słowa nie odnajdują mnie. Gdzie jest ta muzyka, gdzie jest ten rytm i barwa. Szukałam. Wyszłam na ulicę by szukać słow. Nie znalazłam. Może to ta święta książka. Wyszłam na ulicę, tam tłum. Schowałam się w domu, tu pustka. Może to ta święta książka. Obili mnie i porzucili. Wołałam ale nie słyszeli. Może to ta ... 
Pomiędzy kartkami papieru nie ma słów. Pomiędzy wierszami wierszy nie istnieją słowa. Pomiędzy literami liter jest ... to nie ta książka. Pukałam nie otworzyli mi. Szukałam nie znalazłam. Zadzwonił telefon, nie odebrałam. To nie ta książka. O czym opowiada ta historia? Czy ta historia ma swój początek i koniec. Na początku był obraz. I obraz będzie końcem. Początek i koniec to jedno. A każdy czas ma swój własny czas. Tak jak dzień o dniu i jak noc o nocy. Chyba żeby dzień w nocy, a noc za dnia. ale to tylko czasem.
Prawa natury wyznaczają kim jesteś i dokąd dążysz. On jest, który jest. Ty jesteś, który jesteś. On jest. Ona jest. Ono. My . Wy i ja. Moje ja trwa w...
Jak daleko zajdziesz, nie idąc nigdzie. Poszukujesz celu, nie wiedząc dokąd zmierzasz. Czy cel jest najważniejszy, czy droga? Czy układ tych słów, czy same słowa. A jeżeli jedno i drugie. Czy one sprawią że...
 	Gdyby można powołać do życia nowe słowa, które odnowiłyby stosunki międzyludzkie. Czytam. Piszę. Mówię. Monologi są po to by walczyć. Słowa by nazywać. Walczyć z Bogiem, państwem, ludźmi. Walczyć ze sobą samym. Walczyć ze słowem, zdaniem, rymem, wiatrem.
Wystawili Cię na pośmiewisko, aż znalazłeś się we wnętrzu ryby. Popiół i wór. Potem sól ziemi ... ani jedno słowo, nie jest twoje ... Każde już kiedyś zostało wypowiedziane. Dokąd biegniesz? i po co w ogóle wyruszasz. Pokaż mi swoje oblicze a powiem kim jesteś. Zapomniałaś o oddechu. Bez oddechu nie ma życia. Cisza. To nie ja. Oddech. To ja. 
A oddech goni oddech aż do utraty tchu. Szukam słów. Wiatr wieje tam gdzie chce. Jak nie chce to nie wieje. Duch popycha dzieje. Droga prowadzi dokąd  stąd do nikąd.  A jednak szliśmy wspólna drogą. A jednak spotkamy się na rozdrożu i każdy ... wybierze inną. Inna. Dokonujesz wyboru – tracąc siebie. Jest tyle mądrzejszych decyzji, ale żadna nie jest moją. Jest tyle mądrzejszych ludzi, ale nikt nie jest mną. Szukałam, ale czy coś zgubiłam. Szukałam a siebie zgubiłam. Wielość dróg. Ściemnienie- ciemno.
Gdy ciemno to i jasno. A jak jasno to znaczy, że lampa pod korcem a sól ziemi, jeżeli jasno to znaczy, ze zabraknie nafty albo cud się stał. A jeżeli nie cud to może zwykły wschód słońca. Jeszcze jeden wschód. Wschód zmieszany o poranku z zachodem. To nie ma dnia. To nie jest dzyń, ani biało na białym. Usta. Prawie zszyte.  To nie to chociaż jakby to. To nie pozytywka. Nie słychać muzyki. To nie człowiek. Nie walczy. To się pisze tak jak się biegnie. A gdy się biegnie to się nie pisze.
Zasiadła przy stole, nogi otuliła włosami. Tak usługiwała. Potem rzucali kamienie. Oddech. Kamień. Oddech. Kamień. Kamień. Oddech. Oddech. Oddech. Kamień utkwił w imiennym piasku. To jest i twój piasek. Okruchy piasku pod stołem. I psy szczekają. A panowie nie przychodzą.
  	Nie chcę mówić. Nie chcę byś mnie słyszał. Nie chcę tam siedzieć z nimi. Może tego nie rozumiesz, ale ja rozumiem. To prawie nie moje. A może tak jak wszystko nie moje. Skulenie. Zranienie. Nie ma powrotu do początku. Przeoczenie. Przeczenie. Zaprzeczenie. Nie. Niech ze słów zrodzi się historia. Historia niczyja. Stworzenie.
Natchnione słowa, patetyczne sformułowania. Brak towarzyszący pełni. Nieufność. Tak jak ja tak ty. Tak jak ty tak ja. Taki jak my to nikt. Tak czy nie tak. Lepiej nie tak. Bo jeżeli my tak i oni tak to kto inaczej. Gdy ty tak a ja inaczej i ty inaczej bo ja nie tak i nigdy nic się nie zgadza to ja wiem, że żyję. Szukam długich zdań, które pomogły by odnaleźć ciebie w natłoku zdarzeń i sytuacji. A znalazłam szczątki myśli. Szukam pięknych słów, by zaistnieć a zapomniałam ich znaczenie. Usłyszałam. To nie jest fascynujące. Przegrałam, ale czy ja grałam. Idź przed siebie. Nie bój się kochać. Nie, nie jestem prorokiem. Kim jestem? 
Wędruj, wędruj i nie zapominaj o miłości.

KONIEC

Autorka: Małgorzata Szyszka
Malgorzata_szyszka@wp.pl
Tekstu w wykonaniu aktorki Teatru Narodowego Doroty Landowskiej można wysłuchać na stronie www.prus.pl