Małgorzata Szyszka
Sceny wymieszane,
napisane w ostatniej chwili
Gdzie jest początek, a gdzie koniec?

Osoby dramatu:
On –  reżyser 
Ona –  dziennikarka 

Miejsce akcji:
Uniwersalny pokój w redakcji, rodzaj pomieszczenia dla gości, małej sali konferencyjnej z zapleczem kuchennym, momentami pełniącej funkcję palarni. 

Czas:
Wieczór i jedna noc.

Muzyka:
Lekka muzyka jazzowa. 

Scena 1
Ciemność

W ciemnościach rozbrzmiewa krzyk kobiecy. Jasność.

Scena 2
Tu jest początek

Słychać lekką muzykę jazzową. 
On:
 Dzień dobry

Ona:
 Dzień dobry, Panu.

On:
Cześć. Nie spodziewałem się, że to będziesz  ty.

Ona:
Szczerze mówiąc, ja też nie. Znowu mam wyjątkową szansę zabłysnąć w zawodzie. Potrzebny jest mi artysta. Człowiek, który kocha swój zawód i  jednocześnie ma do niego dystans. Wypadło na ciebie. Uprzedzam, że  to nie ja decydowałam. Jeżeli odmówisz, zrozumiem. Materiał ma powstać na pojutrze.

On:
Dlaczego mówisz mi dopiero teraz?

Ona:
Nie wiedziałam, czy mieszkasz tam, gdzie  mieszkałeś. Nie znałam twojego aktualnego numeru telefonu.

On:
Nic się nie zmieniło. Taki  sam jak poprzednio.

Ona:
Szczerze mówiąc bałam się, że jak zadzwonię, to odmówisz. Teraz gdy tu już jesteś, będzie ci to trudniej uczynić. Usiądź.

On:
A jeżeli powiem, że mnie to nie interesuje. Kto następny jest na twojej  liście?

Ona:
Zawsze masz  prawo odmówić. Może się okazać, że stracisz całą noc i nic z tego nie wyniknie, ani dla ciebie, ani dla mnie.

On:
A twoja kariera dziennikarska?

Ona:
Raz już próbowałam zabłysnąć w zawodzie.

On:
Dobrze. Może napijmy się herbaty, zanim podejmiemy  decyzję?

Ona:
To Ty masz ją podjąć. Mam: zwykłą, zieloną, ceylon, tetley, lipton, owocową -  z dzikiej róży lub czarnej porzeczki. A może zioła: mięta, rumianek, bratek, szałwia - to na gardło. Zostały jeszcze soki owocowe oraz trawy afrykańskie. Podobno świetnie relaksują.

On:
Trawy na pewno. A,  ty co będziesz piła?

Ona:
Co ja?

On:
Co będziesz piła?

Ona:
Cappucciner

On:
Poproszę o to samo.

Ona:
Z cukrem czy bez?

On:
O co chcesz mnie zapytać?

Ona:
O to, co zawsze: o pracę,  o to czy istnieje jakiś,  jakikolwiek jej sens?

On:
Chyba zdążyłaś się o tym przekonać. Od czego zaczynamy?

Ona:
Literatura – tworzywo podstawowe.

On:
po chwili namysłu, pyta siebie.
 Jaką literaturą się posłużyłem ?

Ona:
Tylko bez konkretów. Nie interesują mnie tytuły, nazwiska, daty. Mów tak, jakby  nie istniały (...) Oderwać się od konkretu, tak żeby zostało samo serce pracy.

On:
Ono jest także w konkrecie.

Ona:
Często  zdarza się tak, że gdy odwołujemy się do konkretu,  nazwisko zasłania nam – to o czym dana rzecz jest, chwytliwy tytuł - sens całości. Świat pełen jest popularnych gagów, znanych nazwisk i reklamowych sloganów. Chodzi o to, by  w tym co robimy nie podpierać się wiedzą encyklopedyczną, wrócić do korzeni.

On:
Nie zgadzam się z tobą

Ona:
Proszę?

On:
Nie mogę się z tobą zgodzić, bo używasz jeszcze jednego chwytliwego sloganu.

Ona:
Jakiego?

On:
Przecież wiesz.

Ona:
 Przeceniasz moją inteligencję. Oczywiście, że nie wiem.

On zaczyna chodzić po pokoju

On:
Dobrze, postaram się mówić ogólnie,  ale chcę żebyś wiedziała, że nie jest to dla mnie takie proste. 

Po chwili namysłu

W większości pracuję na podstawie literatury współczesnej. Ostatnio pracowałem nad dziewiętnastowiecznym tekstem, który należy do literatury popularnej, dramatycznej. Czytając ten tekst miałem poczucie, że został napisany na bazie kryminału, czy też powieści sensacyjnej. Kojarzył mi się z czarnym kryminałem lat trzydziestych, czterdziestych naszego wieku. Jest to dobra literatura, która nie ucieka od ciekawej fabuły, wartkiej akcji.

Ona:
Sanspensu, od napięcia. Ma te wszystkie elementy, których potrzebuje dobra dramaturgia. Znowu żartujesz, pamiętam ten tekst. Mówiłeś go ostatnim razem.
Scena 3
Może dalej
On:
Jestem bardzo poważny. Ciekawe, czy pamiętasz ten tekst: Czasami patrzymy na kogoś, mówimy jedno,  czujemy co innego, a jeszcze co innego myślimy.

Ona:
Tak, pamiętam. Nawet kiedyś się tymi słowami bardzo, ale to bardzo przejęłam. O co ci chodzi?

On:
Zdawało mi się, że o prawdę.

Ona:
 Czasami myślę, że nie istnieje. A nawet jeżeli istnieje, to jest odmienna od naszych   wyobrażeń, poszukiwań. Jakiej prawdy szukasz w tej sztuce?

On:
To pytanie już kiedyś słyszałem? Szukam prawdy o nas samych, o naszym czasie, o rzeczywistości, w której żyjemy, o związkach w jakich jesteśmy. Interesuje mnie dostanie się do  prawdy.

Ona:
To ciekawe, że  zawsze masz w zanadrzu jakąś teorię. Kiedyś szukałeś  piękna. 

On:
Kiedyś? A ... tak, piękna. Piękno jest dla mnie wizualnym odpowiednikiem prawdy.  Piękno nie w rozumieniu, że coś jest ładne, ale w sensie harmonii, czystości obrazu, jasności przekazywanej myśli.

Ona:
Widzę, że w naszej rozmowie przeważają wartości absolutne. Zresztą zawsze tak rozmawialiśmy, jakby świat nie istniał. Istniały tylko idee na półce sklepowej, którymi się żywimy. Teraz piękno opakowujemy w prawdę. Ciekawe kto to kupi?

On:
To ty mnie zaprosiłaś do rozmowy. Jeżeli ci nie odpowiada,  o czym mówię lub sposób wyrażania moich myśli,  to przecież zawsze możemy przerwać naszą rozmowę. W gruncie rzeczy zaraz skończę pić kawę. Decyzję zostawiam tobie.

Ona zapala papierosa.

Ona:
Przecież wiesz.

On:
Nie, nie wiem. Co gorsza, zawsze bałem się twoich pomysłów. Nigdy nie było wiadomo kiedy zadzwonisz, jak się zachowasz. Czy nie obrazisz kogoś. W swej nieśmiałości  pełna tupetu.

Ona:
Obiecuję, że będziemy rozmawiać tylko o sprawach zawodowych. A, swoją drogą ciekawe, czy pamiętasz ten tekst ...

On:
Jestem gotowy. Słucham.

Ona:
Może zamówię coś do jedzenia. Co chcesz?

On:
Nic. Dziękuję.

Ona:
A może jednak. Jest bardzo prawdopodobne, że spędzimy razem  bardzo dużo czasu.

On:
Pod warunkiem, że zapłacisz.

Ona:
Jeszcze mnie na to stać.

On:
Nie dlatego. Po prostu nie mam gotówki.

Dzwoni

Ona:
Dlaczego zostałeś reżyserem?

On:	
 Żeby nie mieć pieniędzy. 
 
Ona:
Proszę.

On:
Przestań dzwonić. Zacznijmy wreszcie rozmawiać.

Odkłada telefon. Siada naprzeciwko niego. Włącza dyktafon.

On:
To wiąże się z tym, zawsze z tym impulsem, który powoduje, że coś mnie interesuje. W tym wypadku była to miłość romantyczna, pełna uniesień. W moim filmie  pokazuję, że w normalnym życiu zachowanie miłości w niezmiennym kształcie, jest prawie niemożliwe. Jest trudem, którego w większości nie chcemy podjąć. Próba zachowania czystej miłości najczęściej kończy się fiaskiem. Szukając prawdy chciałem zobaczyć, w jaki sposób przebiega  granica pomiędzy naszym  ideałem a rzeczywistością. Chciałem pokazać, jak toczy się walka pomiędzy tymi dwoma sferami życia ludzkiego.  I czy coś z tego wynika. Jeżeli w ogóle wynika.  Wiem, mówię  chaotycznie.

Ona:
Mówisz jak jeden z bohaterów opowiadań Dostojewskiego, zupełnie jak z książki. I właśnie ta książkowość sprawi, że zostaniesz zrozumiany. Spróbuję złamać szyk zdania. W ten sposób stworzą tekst brzmiący mniej literacko, bardziej przypominający mowę potoczną. Mam nadzieję, że ten zabieg spowoduje, iż lepiej skomunikujemy się z domniemanym czytelnikiem.

On:
 Proszę, tylko bez żadnych nazwisk i cytatów.

On:
Para zakochanych ludzi uważa, że może osiągnąć wszystko. Jest to bardzo interesujący układ. Myślę, że ciekawy dla współczesnego widza. Trzej mężczyźni są zakochani w jednej dziewczynie. Ona, żeby zachować miłość, musi wejść w sytuacje, w relacje z pozostałymi. W ten sposób ratuje życie swojego ukochanego. Dla niej byłoby lepiej, gdyby ich wszystkich nie było. Broniąc swojej miłości,  uzależnia się od mężczyzn. Ona jest w tak głębokim kontakcie z nimi, tak wiele dała im swojego uczucia,  że to co było na początku, to o co przez cały czas walczyła,  przestaje być prawdą. To jest opowieść o kobiecie, która oddaje całą swoją miłość po to, by móc ją zachować. Oddaje się innym mężczyznom,  innym miłościom, by zachować choć cząstkę swojego uczucia. Jedynym wyjściem z tej sytuacji jest śmierć. Przeniesienie  miłości poza świat codzienny. Strasznie zaplątałem. Nie wiem, czy coś z tego rozumiesz.

Ona:
Wydaje mi się, że rozumiem. Nie masz poczucia, że  miłość romantyczna dzisiejszego widza nie interesuje?

On:
Problem zdrady dotyczy każdego człowieka. Gdy zdradzamy drugą osobę, którą kochamy,  tracimy poczucie własnej tożsamości. Jednocześnie uzależniamy się od innych. Zdradzając, tracimy część siebie. W gruncie rzeczy, na tyle zachowamy własną tożsamość, na ile będziemy wierni sobie. Im bardziej oddajemy całe swoje życie: robieniu  kariery zawodowej,  kochankom, czy też innym przestrzeniom, tym bardziej tracimy swoje „ja”. 

Ona:
 Jeżeli  kochamy?

On:
Kiedyś zrozumiesz, że jeżeli chcemy być wierni sobie, być sobą, to musimy w bardzo mądry i konsekwentny sposób podejmować decyzję. I nie może nam się wydawać, że jesteśmy w stanie utrzymać ster naszego życia w każdych warunkach, bo bardzo szybko wypada nam z rąk i zupełnie inni ludzie, inne sytuacje zaczynają o nas decydować. My nie jesteśmy panami samych siebie. Jesteśmy jak liść targany na wietrze. Mówię o sobie. To co idealne, nie należy do życia. Należy do sfery ideału, natomiast w życiu możliwe jest życie.

Ona: 
...

On:
Przepraszam za spóźnienie. Byłem zakochany. Rozumiesz. Na pewno znasz te objawy. Nie mogłem spać, mdliło mnie. Było mi niedobrze na widok jedzenia i ludzi. Nie wiedziałem,  co ze sobą zrobić. Tydzień wcześniej wyszła  za mąż.

Ona:
Boże, jak ja jej nienawidziłam. Nigdy nie mogłam zrozumieć, dlaczego wcześniej jej nie powiedziałeś o swoich uczuciach. Dopiero wtedy, gdy wyszła za mąż. Chyba tylko po to,  by wygłosić sentencję: niech ta kropla drąży kamień. Chcesz wiedzieć, co  myślałam? Na pewno nie chcesz. No więc, ta młoda głupiutka dziewczyna, siedząca przed tobą w kawiarni myślała, że to o niej mówisz. Że ukrywasz się za  historią z baletnicą z nieśmiałości. Z lęku przed niedelikatnością. Z lęku przed odrzuceniem. Wiesz, jaka byłam szczęśliwa podczas tych krótkich chwil, gdy byliśmy  razem? Nie wiedziałam gdzie jestem i dokąd tak na prawdę zmierzam

On:
Słucham.

Ona:
Że ta kropla, to twoje słowa. A ja   to ten kamień,  co ma ci niby ulec.

On:
...

Ona:
Naczytałam się trochę literatury romans – tycznej

Sięga po dyktafon. Cofa taśmę, aż do słów: „W życiu możliwe jest życie”

Ona:
Raz was zobaczyłam. Co prawda, do dzisiaj nie wiem, czy to was widziałam. Faktem jest, że pewnego razu jadąc autobusem, zobaczyłam ciebie idącego z przepiękną dziewczyną. Wysiadłam na następnym przystanku. Wróciłam. Nikogo, tam już nie było.

On:
A jeżeli,  to nie byłem ja?

Ona:
To jest bardzo prawdopodobne. Ale, ja wtedy byłam tak .... zresztą to nieważne. Zwłaszcza teraz. Szczerze mówiąc, gdybyś to nawet był ty, to przecież ja ciebie dwa razy na oczy widziałam.

On:
Nie potrzebnie robisz  sceny zazdrości.

Ona:
Co gorsza, nawet nie wiem, że je robię.

Scena 3
Kobieta

Ona:
Tak, ale o ile mi wiadomo literatura, którą się posłużyłeś porusza także inne tematy. Zresztą napisano ją z powodów politycznych, czy też jak wolisz, sporu dwóch nurtów kulturowych.

On:
Wiem, ale to mnie nie interesuje. Wydaje mi się, a nawet jestem o tym przekonany, że tam gdzie spór idzie o to, czy ważniejsze jest państwo, czy kobieta, to i tak zawsze wygrywa kobieta.

Ona:
A, to interesujące.

Jazz

Słyszymy jej głos
Pogwałcono jedność czasu i miejsca. Zatarto granice pomiędzy tragedią i komedią. Zaczęto używać kolokwialnych zwrotów na scenie. Radykałowie wytoczyli wojnę klasykom. I tak zostało  do dnia dzisiejszego.

Scena 4
To jeszcze nie koniec
On:
Nie lubisz mnie?

Ona:
Jestem zmęczona. Potrzebuję spokoju.

On:
Nie rozumiem.

Ona:
Nic na to nie poradzę.

Scena 5
Obraz

On:
Staraliśmy się pokazać całe sceny w jednym kilkuminutowym ujęciu, z użyciem ruchomej kamery. Inscenizując sytuację w głąb kadru, wyraźnie ingerowaliśmy   kamerą w przestrzeń, w taki sposób, by wybrać te elementy, które są potrzebne do skonstruowania tematów poszczególnych scen, do budowania napięć, scenicznej dramaturgii. Przy pomocy  pracy kamery możemy na ekranie stworzyć rodzaj baletu, urzekając widza relacjami przestrzennymi pomiędzy postaciami. W ten sposób uzyskujemy oczekiwaną formę, która staje się nośnikiem treści. W podtekście każdej sceny czai się metafizyka,  wydobywana środkami technicznymi.

Scena 6
Koniec

On:
Nie podoba mi się zakończenie. To jest spektakl o miłości. O tym, że kobieta uwikłana emocjonalnie w dwa związki nie może zostać czysta. 
 
Ona:
Sam powiedziałeś, że musi dokonać wyboru.

On:
Ona nie może go dokonać. Nie jest do tego zdolna.

Ona:
Nie. Ona dokonała wyboru, tylko że  przestali się nią interesować. Gdy się okazało, że wie o ich uczuciach. Po prostu uciekli. Cała zabawa miała sens, gdy mieli przed sobą rywala. W tej sztuce nie chodzi o nią. Tu chodzi o ich urażone ambicje.

On:
Nie masz racji.

Ona:
Dobrze, napiszę tak jak  chcesz.

On:
Nic nie pisz. Nie ...

Scena 7
Ona

Ona:
Spotkałam człowieka, który uważa się za twojego przyjaciela. Podobno razem prowadzicie firmę. Powiedział, że jesteś bardzo bogaty. Co prawda twierdził, że ma więcej pieniędzy niż ty.  Chciał ... i wtedy zaczął krzyczeć, że jestem dzika i na pewno kiedyś byłam zgwałcona. Te wielkie pieniądze, których nawet sobie nie wyobrażam, były głównym argumentem w rozmowie. Gdy wreszcie zrozumiał, że wasze pieniądze  średnio mnie interesują, uznał mnie za wariatkę. Lepiej powiedzieć - totalną idiotkę. Czy wielu masz takich przyjaciół ? Co do jednego miał rację, nie wyobrażam sobie.

On:
Nie wiem, o czym mówisz. Dlaczego zaczął krzyczeć?

On:
To, skąd on wiedział o tobie?

On:
Jak wiele osób powoływało się na mnie w rozmowach z tobą i dlaczego nigdy mi o tym nie powiedziałaś?

Ona:
A co miałam powiedzieć, przecież ja prawie nie znam ciebie. Zresztą nikt nigdy  bezpośrednio się na ciebie nie powoływał. Najwyżej sugerował. Doszło do tego, że cały świat, wszyscy w koło, to byłeś ty.

On:
Spałaś z nim?

Ona:
Słucham?

On:
Pytam, czy spałaś z nim? Przecież to nic złego. 

Ona:
Chciałeś, bym się przespała ?

On:
Chciałem, byś mu odmówiła. A ty chodziłaś na te cholerne spacery.

Ona:
Dokładnie dwa i za każdym razem chciałam się dowiedzieć czegoś o tobie. Chciałam ciebie zrozumieć.

On:
Ściskając jego dłonie.

Ona:
Mogłam ściskać twoje, ale ty uciekłeś. Potraktowałeś mnie jak osobę chorą, jako ...

On:
Byłaś tak bezradna. Nie powinnaś prowadzić takich rozmów. Aż się prosiło, by cię zniszczyć.

Ona:
 Dlaczego tego nie zrobiłeś? Bawiła cię moja bezradność?

On:
Przestań.

Ona:
No powiedz, że chciałeś o to wszystko zapytać. A nie zniszczyłaś mnie tylko z litości.

On:
Nie, o to nie, ale o ... Nie chcę nic na ten temat wiedzieć. Rozumiesz. Nic nie było, a jeżeli nawet tak, to ja o tym nie wiem.

Milczą. On po chwili zapala papierosa.

Ona:
Co się z nami dzieje?

On:
Po co tam poszłaś?

Ona:
Szukałam Ciebie.

On:
gasi go
Bzdura.

Ona:
To, po co mnie pytasz ?

Długie milczenie.

Potrzebowałam z kimś być. Nie z rodzicami, bratem, koleżanką. Potrzebowałam bliskości drugiego człowieka. Siedząc godzinami, w domu słuchałam radia. Od czasu do czasu nadawali reklamę. Nie wiem już teraz, jak ona brzmiała. Pamiętam tylko, że chodziło o wędrówkę po pubach nocnych, o uzyskanie swobody, wolności, o dotarcie do twojej prawdy. Prawdy o sobie samej, o innych, o zrozumienie co się dzieje w koło mnie. Gdzie jesteś ty, gdzie jestem ja i czy w ogóle żyjemy na tym samym świecie?
Po chwili
Wybrałam się na nocną, pieszą wędrówkę po pubach. Zobaczyłam jak bawią się inni ludzie. Wokół mnie było pełno ludzi, jeździły samochody.

On:
Boisz się samochodów?

Ona:
Wynika z tego, że tak. Kiedyś umówiłam się z kolegą. Spacerowaliśmy ulicami miasta. Nagle, w koło nas pojawiło się coraz więcej samochodów. Pędziły. W pewnym momencie nogi się pode mną ugięły. Byłam pewna, że nie zrobię więcej żadnego kroku. Trzymając kurczowo się jego ramienia, próbowałam wytłumaczyć, że nie mogę dalej iść. On tego nie rozumiał. Nie rozumiał, że przerażają mnie samochody, że napisy umieszczone  na nich są dla mnie znakiem,  który mówi, czy jest dobrze, czy źle. Bałam  się każdego następnego kroku. To tak, jakbym mogła spowodować, że świat ulegnie zagładzie. Czułam się odpowiedzialna za wszelkie zło, które się w koło mnie dzieje. To bolało. Ludzie wydali mi się szaleńcami, którzy chcą czegoś ode mnie, czego ja nie mogę im dać.

On:
Czego?

Ona:
Nie wiem. Wiem tylko tyle, że wtedy wsadził mnie do taksówki. A jeszcze potem, nie wychodziłam z domu. Po jakimś czasie chciałam wyjechać, ale okazało się, że nie jeżdżą autobusy. Poszłam na dworzec PKP, ale nie jeździły pociągi. Rozumiesz, pociągi jeździły tylko w jednym kierunku. Miałam tego dość. I wtedy w nocy postawiłam wszystko na jedną kartę, albo się od tego panicznego lęku uwolnię, albo ... O tych wszystkich zdarzeniach powiedziałam znajomej. Wiesz, co odpowiedziała? Że widocznie chciałam jechać nie w tym kierunku !!! Sama myśl, że ktoś może decydować za mnie, gdzie i kiedy mam jechać lub co mam robić wydała mi się na tyle absurdalna, że było już mi wszystko jedno. I kto tu, tak na prawdę jest chory?

On:
Albo co...?

Ona:
Nic

On:
To się wyzwoliłaś.

Ona:
Tak i poznałam siebie. Kończąc moją nocną wędrówkę, spotkałam młodego mężczyznę. Wsadził mnie do samochodu. Zaproponował hotel. Nie chciałam. Wylądowaliśmy w parku. Rozmawiałam z nim tak jak z tobą.

On:
   Tylko rozmawialiście?

Ona:
Nie, ale to nie było tak, jak myślisz. Uciekłam. Potem tego się wstydziłam. Następnie trochę żałowałam, że uciekłam. Miałam taką teorię, że ktoś go podstawił. Gdy próbował (...) , miał włączony telefon komórkowy. Nie zostałam zgwałcona. Na drugi dzień dzwonił do mnie, chciał się umówić.

On:
 Podałaś mu swój numer telefonu?

Ona:
Tak. Zresztą był bardzo mądrym człowiekiem. Wiesz co powiedział? Prosił mnie o spotkanie, ponieważ inaczej będę miała niepotrzebnie  wyrzuty sumienia. A ja się z nim umówiłam i nie przyszłam.

Po chwili

Ona:
Teraz jak o tym myślę, to dochodzę do wniosku, że to był jedyny mężczyzna w moim życiu, który wiedział czego chce. A na pewno jedyny, który na tyle się wysilił, nawet jeżeli kłamał, zresztą trudno w takiej sytuacji nie kłamać, jedyny który powiedział, że jestem dla niego piękna i że mnie pragnie.
 
On:
Proszę ...

Ona:
Potrzebuję tego ...

Scena 8
Po co mi to mówisz?
On:
  Po co mi to mówisz?

 Ona:
 Nie wiem
Scena 9
Cisza

Ona:
	Jaką rolę w twojej twórczości pełni muzyka?

 On:
milczy
...

Ona:
 Jaką rolę w twojej twórczości pełni muzyka?

  On:
 milczy
  ...

Scena 10
Cisza

Tak jak poprzednio

Ona:
 Jaką rolę w twojej twórczości pełni osobiste doświadczenie?

 On:
milczy

Ona:
 Jaką ...

Scena 11
Historie telefoniczne

On:
Nie rozumiem czego szukasz?

Ona:
śmiejąc się
Piękna.

Scena 12
A może tak o ...

On:
Ja mogę zrobić cały świat sceną moich zdarzeń.

Ona:
Dobrze, ale zanim to uczynisz przeczytaj to, co napisałam.

On:
Proszę, porozmawiaj ze mną jeszcze przez chwilę.

Scena 13
Tak, tak, tak...
Ganiają się po pokoju

On:
Jestem rozwie...

Ona:
do siebie samej
Powiedział zawiedziony czy rozwiedziony?

On:
A jak powiem kochanie ...

Ona:
To pomyślę, że obok ciebie ktoś leży i że dajesz mi do zrozumienia, że masz mnie dość.

On:
Co jeszcze myślisz?

Ona:
Skoncentruj się na wywiadzie !!!

On:
kaszle
Przepraszam za ten kaszel, ale ...

Ona:
zaczyna kasłać
To pokaszlemy razem

Śmieją się i kaszlą 

Scena 14
Wyjazd
On:
 Jak wiele  znasz jeszcze takich historii?

Ona:
Wiele. Wolałabym jednak, żebyś opowiedział mi swoje.
  
On:
Nie mam ci nic do  powiedzenia.

Ona:
Kiedyś wybrałam się ze znajomą do kina na jeden z wielu polskich filmów. Nagle , ktoś siedzący za mną dotknął moich  krótko obciętych, lekko podkręconych włosów. Kątem oka zobaczyłam ciebie. Wtedy zrobiło mi się gorąco, musiałam na chwilę wyjść. Gdy wróciłam, na tylnym fotelu nie było nikogo. Byłam przerażona. Z jednej strony przekonanie, ze to ty. Nie miałam jednak słynnych przysłowiowych stu procent pewności. Z drugiej, byłam w tobie tak szaleńczo zakochana, że gdybyś coś wtedy do mnie powiedział, to bym zemdlała. Milczysz? Chciałam do Ciebie zadzwonić i powiedzieć, powiedzieć, że uciekłam bo nie starczyło mi odwagi i że to były najpiękniejsze chwile w moim życiu. W jednej chwili spełniły się moje marzenia, a ja do nich nie dorosłam.

On:
 Nie milczę, słucham. Wtedy nie zadzwoniłaś

Ona:
Wtedy nie. Nie wiedziałam co mam zrobić

On:
A ja...

Ona:
Proszę, nic nie mów. Ja dzwoniłam, bo nie rozumiałam tego, co się w koło mnie dzieje. Wierzyłam, że możesz mi pomóc. Po tym wszystkim  poszłam do znajomej, postanowiłam się upić. Całą noc piłam i mówiłam.	Wypowiedziałam wielogodzinny monolog, walcząc ze sobą samą, z całym światem. Rano okazało się, że nadal jestem trzeźwa. Gdy brałam prysznic,  gdzieś zadzwoniła. Miała prawo dzwonić, przecież to jej dom, no nie. Poszłyśmy na poranny seans do kina. Pamiętam, ze był to film o psychopacie. Puste kino. Ktoś się spóźnił. To byłeś ty?

Cisza. Po chwili.

Ona:
Ty. Ona wtedy dzwoniła do ciebie? Ja zresztą też dzwoniłam. Widziałam cię wszędzie i w każdym. Gdy przestałam cię spotykać, zaczęłam szukać.  Wystarczyła mi chwila, mgnienie, spojrzenie z daleka, albo krótka rozmowa.

On: 
To stąd te listy i „bardzo ładnie dzisiaj wyglądałeś w tej niebieskiej koszuli...”

Ona:
Jaką rolę pełni w twoich filmach kostium?

Scena 15
Nie ma to jak ubranie

   Ona:
Jaka rolę w twoim filmie pełni kostium?

 On:
  Ma współtworzyć  osobowość postaci, graną przez aktora.

On:
  Pomaga aktorom odnaleźć się w konkretnej sytuacji scenicznej

Scena 16
Otoczenie

On:
 Chciałbym wyczarować niesamowite rzeczy, zderzając świat rzeczywisty z teatralną umownością.
Scena 17
Sceny wymieszane

On:
Większość  materiału jest do wyrzucenia. Tak  wiele wypowiedzieliśmy słów, a tak niewiele zostało.

Ona:
Zawsze tak jest, że część materiału idzie do kosza. Nie  mogę o tym pisać, to zbyt intymne i na papierze traci wartość.

On:
Chcesz powiedzieć, że jesteśmy banalni w swych zachowaniach, prymitywni w swych instynktach. Lepiej się przyznaj,  że  do niczego tam nie doszło.

Ona:
Uważasz, że jestem chora?

On:
Nie, jesteś zdrowa, ale nadwrażliwa. Prosiłem tyle razy byś  poszła do .... Proszę, tylko nie zamykaj się w sobie. 

Ona:
Jestem zmęczona.

On:
Zawsze jesteś zmęczona, jak o tobie mówimy.

Ona:
Nie po to się tu spotkaliśmy.

On:
A, po co?

Scena 18
Zacznijmy od początku

On:
Zacznijmy od początku

Ona:
Początku nie było. To znaczy był, ale jaki! On pracuje. Ona siedzi i się przygląda.  Powinna się przedstawić. Przecież on nie wie, kim ona jest. Na pewno jest speszony jej obecnością. A może w ogóle jej  nie zauważył. Nie podejdzie do niego, nie chce mu przeszkadzać. Boi się. Za bardzo się jej podoba. Banalne, ale tak jest. Gdy tylko go zobaczyła, pomyślała – nie, tylko nie to. Wiedziała, że musi się to źle skończyć. Na dodatek w tym samym czasie przeżywała wielką, nieszczęśliwą miłość, do innego mężczyzny. A tu coś takiego. Pod koniec pracy podeszła do niego. W wielkim kalendarzu, na wolnej kartce, różowym pisakiem niedbale zapisała jego numer telefonu. Zobaczyła jego zdziwioną minę. „Chyba powinnam się przedstawić”.

On:
Też, tak myślę

Ona:
Jestem  dziennikarką, mam napisać artykuł o pana pracy.

On:
Miło mi.

Ona:
Mnie także. Kiedy mogłabym się z Panem spotkać?

On:
Teraz będę zajęty od rana do nocy. Proszę zadzwonić, jak skończą się zdjęcia. A w tej chwili zapraszam na plan. 

On:
Dziękuję, ale jestem także bardzo zajęta.

On:
To, po co w ogóle pani przyszła?

Ona:
Przepraszam, chwilowo o niczym innym nie mogę myśleć poza sprawami osobistymi. Powiedz mi, wiedziałeś o tym. Potem było jak zawsze. Wywiad itd. Chociaż nie do końca. Od pierwszego spotkania minęły trzy miesiące.

Ona:
Myślałem, że już nie zadzwonisz.

Ona:
Dzień dobry. Nazywam się... Przepraszam, że dopiero teraz dzwonię, ale...

On:
Tak, kochanie... 

Scena 19
Montaż

 On:
Przypomina trochę chirurgiczny skalpel. Dzięki niemu możemy dotrzeć do sedna opowiadanych zdarzeń. Wykonane cięcia montażowe są momentami odsłaniającymi centra nerwowe scen. 

On:
...pokazać co jest ważne.

On:
...ominąć rzeczy mniej istotne

Scena 20
Zbliżamy się do końca

Ona:
W jaki sposób pracujesz z aktorem?

On:
Nie mogę powiedzieć, że mamy jakiś specjalny styl, technikę pracy. Z aktorem jest trochę tak, jak z postaciami literackimi nad którymi pracuję. Albo je lubię, albo nie. Zadaję sobie pytanie: dlaczego tak się dzieje, że kogoś darzę sympatią, a kogo innego nie. I to decyduje o sposobie pracy. O sposobie docierania do tych cech, które chcę z postaci, z aktora wydobyć, znaleźć klucz do ich osobowości scenicznej. Wymaga to  empatii. Jeżeli chcesz dobrze pisać, to musisz także posiadać  dar wczuwania się w drugiego człowieka, w jego sposób czucia, myślenia. Ciekawe, czy wiesz co ja teraz myślę?

Ona:
Nie wiem. Wolę nie wiedzieć. Obawiam się jednak, że wiem co czujesz. Nie boisz się, że taki styl pracy może cię  zniszczyć?

On:
Taki zawód sobie wybrałem

Scena 21
Sny

Ona:
Wiem, że to co powiem może wydać się trochę dziwne. Ale bardzo przepraszam za te wszystkie telefony. Proszę tylko o jedno byś autoryzował tekst. Miałam straszny sen. Śnił mi się drewniany dom. W którym był wspaniały strych, gdzie spałam. W nocy obudziłam się. Zeszłam po drewnianych schodach na dół. Tam byli moi znajomi, którzy brali narkotyki  i rzygali. Chciałam wyjść drzwiami ale nie mogłam. Zostałam cała  zarzygana. Uciekłam na górę i wyskoczyłam oknem. Nic mi się nie stało. Słońce świeciło jasno. Widać było łąkę i ogromne drzewo. To jeszcze nic. Następnej nocy oni śnili mi się po raz drugi. Siedzieli w pokoju i dyskutowali. Ty też tam byłeś.

On:
Tak nie można

Ona:
Ale ja już nie daję rady. Jestem zmęczona.  Może to głupie, ale muszę się odsunąć od wszystkiego i wszystkich którzy, niosą ze sobą złą energię.

On:
Co ty ze sobą wyrabiasz? I w ogóle, o co w tym wszystkim chodzi?

Scena 22
Życzenia

On:
 Życzę tobie, byś się wreszcie znalazła w tym swoim wielkim świecie.

Ona:
 Przesadzasz.

On:
Zastanów się, może nie do końca.

Ona:
Czy myślisz, że dzwonię do ciebie ponieważ, do tego świata należysz?

On:
A należę?

On:
 Dla mnie tak. Co mam ci powiedzieć, że nie dlatego? Oczywiście. Nie dlatego. I tak w to nie uwierzysz.

On:
 Dlaczego?

Ona:
Przecież wiesz. Już raz to powiedziałam, uznałeś mnie wtedy za wariatkę.

On:
Przesadzasz.

Ona:
Jeżeli tak uważasz, to tak jest.

On:
Nie kłóćmy się. 

On:
Nie wiem, co mam powiedzieć.

Ona:
 Nie mów nic, czego miałbyś potem żałować. Nic czego, nie chciałbyś powiedzieć.

On:
Jesteś na mnie zła?

Ona:
Nie, nie jestem zła. Czuję się bezradna. 

On:
Dla mnie jesteś za miękka, a tobie zapewne wydaje się, że jesteś za twarda.

Ona:
Tak, czasami myślę, że jestem tak twarda, że nie można odnaleźć mojego prawdziwego ja. 

On:
A dla mnie za miękka. Nie wiem, co powinnaś zrobić. Nakrzyczeć, zrobić awanturę, rozpłakać się. Nie wiem.

Ona:
 Przecież wiesz, że nie zrobię nic wbrew sobie. Jeżeli nie będę miała ochoty krzyczeć, to nie będę krzyczała.

On:
 Krzycz.

Scena 23
Nie wiem

Ona:
Nie wiem co mam Ci jeszcze powiedzieć

On:
Pozwolisz mi to przeczytać

Ona:
 Oczywiście

On:
 Powodzenia

Ona:
Będę nieszczęśliwa

On:
 To zależy tylko od ciebie

Ona:
 Już jestem. Próbuję skończyć i ciągle  się nie udaje

On:
Spróbujmy jeszcze raz

On:
 Dobrze

Scena 24
Trochę inaczej

On:
 Obiecałem sobie, że nie będę tobie pomagał.

Ona:
Dobrze

On:
 Chcę, byś wiedziała dlaczego.

Ona:
Dlaczego? To bardzo interesujące pytanie. Nigdy cię o nic nie prosiłam. O przepraszam, kłamię. Poprosiłam Cię o udzielenie mi wywiadu, pozwolenie obserwacji twojej pracy. Poprosiłam cię o autoryzację, zerwanie kontaktów – absurdalne, dzwoniłam i dzwonię nadal, wymusiłam spotkanie. Okazałam się totalną idiotką. Co gorsza, nadal nią jestem. 

On:
Czego się boisz?

Ona:
Samotności. Tego, że nigdy nie wiem, co myślisz i co czujesz.

On:
I co dalej?

Ona:
  Nie wiem. 
Scena 25
Straszny bałagan na tej scenie

On:
 Straszny bałagan w tym tekście. Zupełnie jak w życiu.

Ona:
Cieszę się, że spotkaliśmy się, że rozmawiamy ze sobą. Jest mi teraz lżej.

On:
Ty tutaj nie zasypiaj. Masz się zająć sobą. Musisz o siebie zadbać. Zaczynamy od nowa. Zadawaj pytania, ja odpowiadam. Na jutro ma powstać świetny tekst. Twój tekst. I pamiętaj,  to  Ty jesteś najważniejsza.

On:
Może jednak zamówimy coś do jedzenia?

Scena 26
To już naprawdę koniec
Tylko On

On:
Miłość, która nie jest wieczna, ulega przeobrażeniu w konfrontacji z rzeczywistością. Moja bohaterka staje się inną kobietą. Dobrze wie, że nie ma powrotu do dawnego uczucia.  Jednocześnie nie zgadza się na jego utratę.
A jednak ciągle do mnie dzwoni.

Scena 27
Bez tytułu
Ona:
 Jaką chcesz pizzę? 

On:
Wolę jedzenie meksykańskie.

KONIEC
MALGORZATA SZYSZKA
Malgorzata_szyszka@wp.pl