TATO!…

Osoby dramatu:
1. Ojciec - pan w starszym wieku.  Duży. Silny.
2. Syn -  kopia Ojca pod względem fizycznym jak i charakterologicznym.
3. Pani Doktor - młoda. Zdystansowana.
4. Młodzieniec - światowiec lubiący porządek.
5.6. Małżeństwo staruszków: Feliks - spokojny, często traci wątek rozmowy Anula - energiczna, opiekuńcza.
7. Dziewczynka.

Postaci mają na przegubie dłoni wypisany numer sprawy .

Scenografia:
1. Dwie pary drzwi
a\ po lewej stronie - prowadzą interesantów w tajemnicze rejony biurowca. Na  ścianie znajduje się elektroniczna tablica  wyświetlająca numer sprawy do załatwienia np. AD 3947.  Wyświetlaniu towarzyszy krótki motyw  muzyczny.
b\ po prawej - drzwi wejściowe, zaopatrzone w aparat notujący wejścia - jeden sygnał PIK i wyjścia za pomocą dwóch sygnałów PIK PIK
2.	Pod ścianą rząd ustawionych krzeseł. Obok nich sztuczna palma.

Czas:
Świt. Dzień. Wieczór. Noc. Potem: świt, ranek, południe. Akcja sztuki kończy się w samo południe.

Muzyka:
Zewnętrzna - za drzwiami po lewej stronie słychać odgłosy kroków. Muzyka skomponowana z: wchodzenia, schodzenia, zatrzymywania, wbiegania, skakania. Oszczędna. Może momentami mieć własną odrębną dramaturgię by znowu wtopić się w dzianie ogólne. Elektroniczne fragmenty muzyczne przywołują postacie z dramatu. PIK - dźwięk który będzie notował każde wejście i wyjście z poczekalni.

SCENA 1
Osoby: Pani D, Ojciec, Syn

Pik. Wchodzi Pani Doktor. Siada. Wyjmuje książkę. Czyta.
Pik. Pik. Pojawia się Ojciec i Syn.

Syn:
Tato, tata jak zawsze.

Ojciec:
Tu? 
Nie, tu. 
Może tam?

Syn:
Tato!

Ojciec do Pani D:
Syn to syn.

Syn:
Jednak tu.  

SCENA 2
Osoby: Pani D, Ojciec, Syn, Anula, Feliks

Pik, pik. Wbiega Anula i rezerwuje miejsce dla Feliksa.

Syn:
Tato,
 przecież tyle razy prosiłem.

Anula:
Feliksie,
ja cię bardzo  proszę ...

Feliks przyśpiesza.
No
 
Wzajemne oglądanie

Ojciec do Feliksa:
Ja pana skądś znam.
Zresztą, panią też skądś znam.

Syn do Pani D:
Rozumie pani. Wiek. Ja nie chciałem by Ojciec jechał sam. No bo to wiek i co innego. W takim wieku to już nie wiadomo, co może się przytrafić?

Ojciec do Feliksa:
A, nie chciał,
bym jechał sam. 

Feliks:
Ja pana też znam,
ale pani to nie.

Anula:
I jak ! To pan pytał jak dojść do kierowniczki. I co, znalazł pan? To, taka w czerwonym.

Ojciec:
Fioletowym

Syn:
Czerwonym. Powiedziała do tej drugiej w fioletowym: Od rana te embriony stoją. Ja  jej bym pokazał embriony! 
gdybym nie był człowiekiem kulturalnym.

Ojciec:
My z facetem,
 z babą to nie

Syn:
Nie warto.

Feliks:
A jednak czasami warto.

Ojciec:
Niby tak, ale to w innych warunkach. Tak to trudno. Rozumie Pan?

Feliks:
Co mam nie rozumieć. 
Siedziało się,
widziało się co nie co.

Anula:
Tak to już jest, człowiek tyle lat siedział, by teraz ...

Ojciec:
Wiem bo sześć lat siedziałem. Pracowałem. 

Syn:
Tato!

Anula:
Piętnaście lat miałam, jak tam pracowałam.

Syn:
Tato prosiłem.

Feliks:
Ja też

Syn:
Piętnaście?

Feliks:
Trzynaście, bo ja jestem młodszy. Rozumie pan.

Syn:
Zdarza się, zdarza. Mi o mało co, się nie zdarzyło.
Gdyby nie Ojciec, to kto wie?

Ojciec:
Teraz nie zwalaj na mnie. Gdybyś naprawdę chciał... a widocznie nie chciałeś. A warto było. 

Syn:
Ja dłużej tego nie wytrzymam.

Ojciec:
On taki  nerwowy. Od dziecka był taki.

Anula:
Dzieci.

Wyświetla się pierwszy numer: AD 2980 Muzyczka. Odbywa się dyskretne sprawdzanie czyj. Niczyj. Za zamkniętych drzwi dochodzi odgłos kroków. 

Ojciec:
Sześć lat i nic. Gdzie ja nie pisałem? Wszędzie, panie pisałem. I tu i tam. Wszędzie. Ale, ja jeszcze napiszę. Ja napiszę. Ja panu mówię, żeby wiedzieli ....

Syn:
 I co Ojcu dało, to pisanie. Odpisali. Zaginęło.

Ojciec:
Zaginęło! Ukradli!! Tutaj ukradli !!! Bo tam  mają porządek. 

Anula:
A znalazł pan tą kierowniczkę?

Pani D do siebie:
Tę

Anula:
W czerwonym była

Ojciec:
W fioletowym. Kazała iść dalej. Pani, a gdzie ja mogę iść, jak ja ledwo siedzę. I tyle drzwi. Syn poszedł.

Przez scenę przechodzi Kierowniczka. Pik. Pik.

Anula:
W żółtym?

SCENA 3
Osoby: Pani D, Ojciec, Syn, Anula, Feliks, chwilowo Młodzieniec

Wchodzi Młodzieniec. Pik.. Ledwo usiadł, zaraz na tablicy ukazał się numer jego sprawy: AD 6669.  Znika za drzwiami.

Anula zrezygnowana:
I co? Załatwił pan co?

Ojciec:
Taki młody i o ! A, nam kazali czekać.

Feliks:
Oni zawsze każą czekać.

Anula:
Mnie też kazali. Ile można? Wszyscy już wzięli.  Bronka wzięła. Malwina. Kazik kupił sobie samochód.

Feliks:
Syn mu kupił. Co on tam tego wziął.

Anula:
My jak weźmiemy, to też kupimy. Niech pan spojrzy na moje ręce. To od tej pracy. Od świtu do zmierzchu pracowałam. Dzieckiem byłam i tak pracowałam.  Niech pan patrzy jak pogięło, a oni nie chcą dać. Należy się za to, że tak pogięło? Należy.

Ojciec:
Ręce? Co tam pani ręce! Niech pani dotknie tutaj. No nie, nie tu. O, tu. Czuje pani? No, tu. Właśnie tutaj.

Anula:
Aaa...
co pan tam ma? 

Ojciec:
Tam proszę pani, to taki opiłek siedzi. Kawał metalu. Dostał się i już. Muszę tak: płynnymi, kolistymi. O tak. Lekarz kazał. Jak tak robię , to nie boli. Inaczej koniec. Mam namacalny dowód, co oni mi zrobili.

Feliks zaniepokojony:
Ja też, coś takiego miałem. Siedzę sobie na ławce w parku. Macam, macam. Jest!  Patrzę zgrubienie i to na tym palcu. Biegnę do lekarza. To było we wtorek. A on do mnie, że przyjęcia w czwartek.  To ja w ten czwartek. Kazał się położyć i zrobił mi, ..., wie pan co?

Syn:
Znieczulenie

Feliks:
No tak zamroził. Kroi i mówi: Nic nie ma. Ja na to : Jak nie ma nic, jak jest. Miałem rację. Było panie, trzynaście milimetrów miało.  Od dziecka to nosiłem. Zarosło. Przypadek.

Anula:
Przypadek.

Syn:
Ja na waszym miejscu, to bym tych pieniędzy nie wziął.

Ojciec i Anula:
Nie wziął, nie wziął ...

Syn:
 Jak by tak, sto albo dwieście. Nie, to za mało. Tysiąc osób, by nie wzięło, to się  by może zastanowili. Dlaczego nie wzięli? Jak sto, to jeszcze nie. Tysiąc, to by była jakaś suma!
Ciekawe co by z tymi pieniędzmi zrobili?

Anula:
Co zrobili?
Ukradli by i tyle.

Ojciec:
Nic by nie zrobili,
 a należy się.

Feliks:
Należy

Ojciec:
Młode to głupie.

Anula:
Bo wie pan, ja nikomu niczego złego nie życzę. Ale, jak by tak, jakaś bomba albo co innego .... to by zrozumieli, jak myśmy cierpieli.

SCENA 4
Osoby: Pani D, Ojciec, Syn, Anula, Feliks, Młodzieniec na stałe

 Wchodzi Młodzieniec, ten sam co poprzednio. Siada koło Pani D, która  próbuje czytać książkę. Rozpoczynają  mały flirt bez słów. Syn patrzy z zazdrością.

Syn:
Tak to już na tym świecie jest. Niech pani pomyśli, no ta co nagrodę dostała. Nagrodę dostała. A ja pytam, za co ona tę (w kierunku Pani D)  nagrodę dostała? Zawód wykonywała to dostała. A ja trzydzieści lat pracowałem i nic nie dostałem. Dobrze pracowałem. Ona swój zawód wykonywała i dostała.

Anula:
Bo ona ludziom pieniądze dawała.

Ojciec:
Miała to dawała.

Anula:
Pan by miał i nie dał.

Ojciec:
Dał nie dał.
Może by i dał jak by miał.

Anula:
Każdy tak mówi.

Feliks:
A co jej potrzeba, spać gdzie ma. 
Jeść co ma.

Anula:
Ale czego innego nie ma.

Śmieją się

Ojciec:
A, nie ma, nie ma.                

Anula:
A ja to miałam ... jeden taki, jeszcze nie dawno...

Ścisza głos by Feliks nie słyszał.

wchodzi do tramwaju. Tylko wszedł, od razu wiedziałam, coś się zdarzy. I zdarzyło. 
A przystojny i młody był, trzeba mu przyznać, zupełnie jak mój Feliks. Kiedyś.
Więc on wchodzi i patrzy na mnie. Uśmiecha się. Ja do niego też.
Wtedy on do mnie: Dla pięknej pani stanę na głowie.
I stanął, ale wstyd, cały tramwaj widział. Zrobiłam się czerwona, zupełnie jak za młodu, taka chwila zapomnienia.

Ojciec:
Długo on tak?

Anula:
Cały przystanek. Nie wiadomo co robić. Ja stara, on młody. 
Gdyby nie był młody, to co innego. A, tak to Feliks się dowie i co będzie. 

Ojciec:
Cały przystanek, mówi pani ...
 
Syn:
 .. kiedyś też taki byłem ...

Przechodzi Kierowniczka wskazuje na Panią D, która za nią wychodzi. Maszyna pokazuje wiele numerów zatrzymując się na identyfikatorze Pani D np. AD 4547, AD 5474, AD 4457, AD 7544, AD 7445, AD 7454, AD5744, AD 7454

Anula:
W zielonym? Herbatki?

Ojciec:
Dziękuje ... Czego to mężczyzna nie zrobi dla kobiety?

SCENA 5
Osoby: ponownie  Pani D, Młodzieniec, Ojciec, Syn, Anula, Feliks

Wchodzi Pani D. 

Młodzieniec:
Udało się?

Pani D:
Pomyłka.

Anula:
Oni zawsze się mylą.

Ojciec:
Bałagan jak wszędzie.

Anula:
No, to herbatki?

Pani D:
Bardzo proszę.

Picie herbaty. Za ścian dochodzą kroki, szurania. Słychać strzelanie i krzyki. Obecni się zachowują  jak gdyby nigdy nic.

Feliks:
Smakuje?

Pani D:
Bardzo

Feliks:
To dobrze, jak  herbatka  smakuje.

Młodzieniec:
Niby tak

Syn:
Czemu nie

Ojciec
Ja wiem

Anula:
Na pewno

Cisza. Na tablicy wyświetla się numer sprawy Feliksa i Anuli AD 2320 i AD 2023.

Ojciec:
Szczęście dopisuje

Feliks:
Czasami 

Ojciec:
Do zobaczenia. Niech pani do nich napisze.

Anula:
Napiszę

 Anula z Feliksem wychodzą. 

Ojciec:
Należy się

Feliks:
wychodząc
A należy, należy.

SCENA 6
Osoby: Pani D, Młodzieniec, Ojciec, Syn

Przechodzi Kierowniczka z bombonierką w ręku. Pik.

Pani D:
Różowy, gratuluje.

Młodzieniec do Ojca:
Gdzie pan  pracował?

Ojciec:
Ja tam pracowałem, mój Syn.

Syn:
Pracował, ale odszedł. Rozumie pan. Przyszła następna ekipa. Po dobroci uprzedza. Należy wiać.
Po latach spotykam Kazika. Patrzę. Pomarszczony. Zniszczony. Zmęczony.
A ja? Niech pan spojrzy?  Jak wyglądam. Tylko pozazdrościć.

Młodzieniec:
A Matysiaka pan zna?

Syn:
Syn Zenona. Znam. Teraz w Ameryce siedzi i staremu  przysyła pieniądze.

Młodzieniec:
Ze Staśkiem do jednej szkoły chodziliśmy.

Syn:
Zenek to porządny chłop, ale wypić to on lubiał.

Ojciec:
Lubił, lubił, aż żona od niego odeszła.

Syn:
Odeszła! Gacha znalazła to odeszła. Zenek pił, ale żeby tak od razu odchodzić. Dla pieniędzy. Zresztą ja zawsze Ojcu mówiłem :  Z kobietami trzeba krótko

Pani D:
Hmmm...

Syn:
Nie należy tak wszystkiego brać do siebie.

Ojciec:
Kiedyś to były kobiety! Nie tak jak teraz.

Pani D:
Mężczyźni kobiet nie rozumieją.

Młodzieniec:
Podobno to przez te fale i sprężynki

Syn:
Nie znam

Pani D:
To dlatego, że mężczyźni są z Marsa a kobiety z Wenus. Utrudnia to niesamowicie kontakty interpersonalne. Co prawda zdarza się, że pomimo opozycji ascendentów, wzmocnionych aktualnymi tranzytami tych planet, jesteśmy w stanie przerzucić pomost pomiędzy mężczyznę a kobietę. Jednak gdy pojawi się Pluton. Wtedy wraz z nim przypływają niezwykle silne emocje. I kosmiczne przyciąganie może zostać rozerwane przez codzienną kłótnię. To jednak nie jest najgorsze co może nas spotkać. Najbardziej niebezpieczna jest koniunkcja Wenus i Jowisza w kwadraturze do Plutona. Wtedy ...

Ojciec:
A mnie uczyli, że to przez jabłko.

Młodzieniec:
Co wtedy?

 Rozpoczynają przerwany flirt.

Pani D:
Wtedy pociągają kobiety atrakcyjne, lecz żyjące poza nawiasem społecznych i etycznych norm. Choć praworządny Jowisz skłania do zawierania legalnych związków. Pluton zawsze popycha do szukania silnych wrażeń erotycznych w ramionach kobiet lekkiego prowadzenia, lub jak określała moja babka: Kobiet motyli.

 Wchodzi Anula. Pik.

Anula:
A pofruwałoby się, pofruwało 

Feliks:
Skrzydła nie te, 

Anula:
A gdy człowiek tak się w sobie zawiruje to ...

 Słychać głos bawiącego się dziecka. Wszyscy milkną.

Dziecko:
wyliczanka - skakanka

Aniołek ,
fiołek,
róża,
bez,
zez

Anula:
A jednak dziecko

Kierowniczka wraca biegnąc. Pik. W czerwonym. 

SCENA 7
Osoby: Ojciec, Pani D, Młodzieniec

Młodzieniec:
Jak się państwo czują?

Ojciec:
A jak mam się czuć,
 w tym wieku.  

Młodzieniec:
Ja dobrze

Ojciec:
Pani to jeszcze się uczy ?

Pani D:
Już dawno szkołę skończyłam.

Ojciec:
A tak młodo wygląda
 po chwili 
Jaką? można wiedzieć.

Pani:
Jestem lekarzem.

Młodzieniec:
Przez rok w Hiszpanii byłem. 

Ojciec:
Wie pani ja mam przepuklinę.

Pani D:
Herniosus

Ojciec:
A?

Pani D:
 ...wrodzone lub nabyte przemieszczenie się trzewi wraz z uchyłkiem otrzewnej ściennej.

Ojciec:
Mieli operować, ale nie chcą.

Pani D:
Widocznie nie ma potrzeby.

Ojciec:
Jak nie ma. Niech pani tylko spojrzy. I za co to?

Pani D:
Nadmierna otyłość.   Trzeba schudnąć.

 Na tablicy ukazuje się numer sprawy Syna: AD 4547. Czule żegna się z Ojcem.

Ojciec:
Gdybym wiedział tylko, kto dobrze to zrobi, to bym mu dał. Jednemu dałem. Drugiemu. Ale źle zrobili.

Młodzieniec:
Może za mało?

Pani D:
Nie zawsze się udaje.

Ojciec:
Mojej siostrze to dobrze zrobili. Taką siateczkę jej założyli. Mi nie.
Nie wie pani gdzie można taką siateczkę kupić?
Ja bym tam kupił. Niech mają.

Pani D:
Widocznie panu nie potrzeba. Jakby pan potrzebował to szpital by dał.

Ojciec:
Jak dał, gdy nie dał. Trzeba kupić i tyle. Tylko gdzie?

 Wzywają Ojca

Ojciec:
Jak przyjdzie mój syn to niech pani powie ...

Pani D:
Niech pan się pośpieszy, bo zamkną .

Ojciec:
A z czego tę siateczkę zrobili?

Pani D:
Nie wiem. Nie jestem chirurgiem.

Ojciec:
A to,
 w szkołach nie uczyli

Wyszedł. Pik. Pik.

SCENA 8
Osoby: Pani D, Młodzieniec

Młodzieniec:
 W Hiszpanii jest zupełnie inaczej. W Niemczech inaczej. Francji. Chociaż czasami podobnie.

Pani D wychodzi. Pik. Pik.

Pani D:
Życzę miłego dnia

SCENA 9
Osoby: Młodzieniec, Syn
Młodzieniec obsesyjnie zaczyna czyścić swoje krzesło. Wszystko poprzedzone dokładnym, misternym rozkładaniem chusteczki, wyjmowaniem specjalnego płynu itd.
Wchodzi Syn. Pik.

Syn:
Wszedł. I tak nic nie załatwi. Stary a uparty. To rodzinne. Wszyscy u nas tacy.

 Patrzy na sprzątającego Młodzieńca.

U pana, to dziedziczne?

Młodzieniec:
Wręcz odwrotnie. Wyrodziłem się. Każdy chce być wyjątkowy.  Mi się to udało.

SCENA 10
Osoby: Turysta, Syn, Anula, Pani D.
Wchodzi Anula pod rękę z Panią D.

Anula
O, moja kochanieńka jak dobrze, że cię spotkałam. Co ja bym bez pani zrobiła?  Tak się bałam, że umrę i będę to miała na sumieniu. Żeby pani wiedziała jak to mi leżało na sercu. Ona tak lubiła  tę sukienkę w kwiatki co jej uszyłam. Pani Ziuto jestem tak pani wdzięczna - tak mówiła. A w tej spódnicy w kratkę nie chciała chodzić. Wisi w szafie tyle lat. Ja jestem uczciwa kobieta i przed śmiercią chcę jej to oddać. Po co ma tak wisieć.

Pani D.
Oddamy

Anula
I będę mogła spokojnie umrzeć.

Syn;
Co pani myśli, że to tak łatwo 
Gdzie się pani śpieszy. Syn z synową wypędzają?

Anula
Jeszcze jedno strapienie. Żeby to i wypędzali. Kiedy on sam. Kiedyś kobiety go nie interesowały. Teraz by i chciał to żadna go nie chce. A gdzie one  drugiego takiego znajdą? Nie pije, nie pali. Pobożny. Do kościoła chodzi. Ze świecą takiego szukać.

Pani D.
To teraz nie  modne. Powinien zacząć pić i palić. Kobiety lubią wyciągać z nałogu. Taki święty to podejrzany.

Anula
Tyle lat go chowałam i teraz ...

Pani D.
Powolutku. Niech zacznie od kieliszeczka. Potem samo pójdzie. Zapali. Na mszę nie pójdzie. Trochę zabawi i jakaś się trafi.

Anula
Ale jaka?

Syn:
Mamusi nie pasuje,
bo syna psuje.

Syn do Młodzieńca:
Pana wzywają

Młodzieniec:
Mnie?

Pani D:
Pana

Młodzieniec:
Zmieniło się: wzywają.

Syn:
A nie mówiłem . Jak by pan zobaczył Ojca. Taki grubszy z przepukliną. To niech pan powie, że czekam.

Anula:
Czy ja mogę z Panem wejść, tylko się o coś zapytam. (Do Pani D) Kochanieńka, nawet nie wiesz jak mi ulżyło. Zupełnie jakbym się na nowo narodziła. 

Pani D:
 Szybciusieńko,
 z tym panem !!!

SCENA 11
Osoby: Syn, Pani D

Słychać Pik.  Przechodzi Kierowniczka w białym z  pustym wazonem. 

Syn:
 To pani przyjaciółka ?

Pani D:
Od razu przyjaciółka, dawna znajoma

Syn:
Tak myślałem.

Pani D:
Reszta poszła

Po chwili

Nie mogę

Syn:
Spokojnie

Pani D:
Kiedy ja na prawdę nie mogę

Syn:
Proszę usiąść

Pani D:
Nie wytrzymam

Syn:
No co pani dolega?

Pani D:
Chłopa mi się chce!

 Pani D wybiega: Pikkkk. Wchodzi Anula.

Anula:
Wie pan,
pan by mógł.

Syn:
Ja?

Anula:
Przecież nie ja...

Syn:
Niby tak, lecz w takiej sytuacji to wykluczone. Nie chodzi o to, żebym nie chciał, lub miał co przeciwko. 

Anula:
Nie musi się krępować

Syn:
Ale czy to warto? 

Anula milczy

Syn:
Ojca nie ma i nie ma.

Anula:
Przecież dorosły

Syn:
A jak dziecko.

 Pik. Wchodzi Feliks, ale nie jak Feliks.

SCENA 12
Osoby: Syn, Anula, Odmieniony Młodzieniec,  Pani D jak nie Pani D, przez chwileczkę Feliks jak nie Feliks

Feliks:
Na mnie już czas... 
.
Syn:
Nie widział pan Ojca?

Feliks:
Swojego nie pamiętam. Tyle lat. Pik. Pik.

Anula:
Widocznie nie widział

Wbiega Pani D nadal nie jak Pani D. Pik. Syn ucieka. 

Syn:
A czas...

Wychodzi. Pik. Pik.  Pani D przez chwilę idzie za nim. Zawraca do Anuli.

Pani D:
Ja w sprawie męsko - damskiej

Pani D wybiega. Maszyna wyświetlająca zwariowała. PIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIK

Anula:
Co to?

Wchodzi Syn Pik. Za nim idzie Pani D. Pik.  Zawraca. Pik. Pik.

Syn:
Nie wytrzymała napięcia.

Anula:
A kto to by wytrzymał. 

Syn:
Czas do domu.

Anula:
Poczekam.
Dzisiaj to nie,
może jutro.

Syn:
powodzenia ,
do jutra

Anula:
Jakby Ojciec,
to ja powiem.

Syn wychodzi. Pik. Pik.

SCENA 13
Osoby: Śpiąca Anula

Zapada całkowita ciemność. Ruta zasypia. Cisza. Słychać odgłosy kroków, bardziej szurań, przesuwań. Coś skrzypi. Coś upada. Przesuwa. Usuwa. W jednym kierunku. Nagle wręcz odwrotnie w przeciwnym. Czas mija. Przestrzeń zagęszczona. Nie wręcz  rozrzedzona.  Z ciemności wyłania się postać. Skrada. Zajmują miejsca. Druga. Trzecia i następna a po niej następna następnej.  Ktoś na kogoś wpadnie lub usiądzie. Przeprosi.  Spokój na przemian z brakiem spokoju. Oddechy. Świta. Ludzie siedzą przykładnie na krzesłach. Jedna stoi. Zachowują się tak, jakby się nie znali. Ogólne zdystansowanie.

SCENA 14
Osoby: Ruta, Wszystkie postacie biorące udział w sztuce włącznie z Dziewczynką, którą widzimy po raz pierwszy.

Anula: 
Wiem, miałam otwarte usta.
Ja zawsze tak mam,
jak się zmęczę.

 Zauważa resztę
 O, wróciła Pani i Pan.

 Pani D stoi. Chwila konsternacji. Próba sił, kto powinien ustąpić miejsca Pani D. wzrok pada na  najmłodszego. 

Młodzieniec:
 Proszę

Syn:
demaskatorsko
Chciałem zauważyć, że wszyscy jak tu siedzimy, skądś się  znamy

Anula:
Ktoś kogoś kiedyś gdzieś zawsze poznał.

Syn:
Niby tak, ale ja na przykład
do Młodzieńca 
pana nie znam

Anula:
Pani też nie znam

Feliks:
Ja pani

Młodzieniec:
A, ja pana.
Chociaż czy ja to wiem.
do Pani D
za to panią dobrze pamiętam.

Syn:
Trudno było nie zapamiętać.

Młodzieniec:
Ustalmy, kto tu był przez cały czas i może zaświadczyć, że wszystko się zgadza. Może kogoś brakuje.

Syn:
Brakuje

Anula:
Pan skąd wie jak wychodził.

Syn:
A, ja pani mówię, że brakuje i to musi być On a nie Ona. Jakby to była Ona to bym zapamiętał.

Anula
Nie ma czym się szczycić,
 że się nie wytrzymało.
Jeżeli ktoś jest, a tu nie był, albo go nie ma , to niech się zgłosi.

Ojciec:
Jeszcze jedna idealistka

Syn:
Naszym zdaniem winni są oni bo nieustannie prowokują do niekończących się zamieszek.

Ojciec:
Ale kto?

Pani D:
Pan zataił bardzo ważną informację, ale my tę informację posiadamy i ją w odpowiednim czasie przedstawimy.

Młodzieniec:
Ja gdzieś czytałem, ze wszystkie rozmowy jakie się toczą na świecie są gdzieś zapisywane i będą kiedyś odczytane

Pani D:
Publicznie?

Młodzieniec:
Niech państwo sobie wyobrażą, że ktoś siedzi i pisze wszystko jak leci, każde słowo tutaj wypowiedziane a potem głośno czyta.

Pik. Przechodzi Kierowniczka z wazonem pełnym kwiatów. Nadal na biało. 

Anula
Na biało, czy z interpretacją?

Młodzieniec
Tak z sensem ,
bo tak bez sensu to głupio.

Syn:
To może tak na próbę, jak to będzie brzmiało,  pan zaczyna.

Młodzieniec:
Dlaczego ja?

Syn:
bo to pan czytał, nie ja

Młodzieniec:
Raz człowiek się odezwie i wszystko na niego.
Ale co?

Ojciec:
Nie ważne co, ważne jak.

Młodzieniec:
Zacznijmy od najstarszego.

Wszyscy na Ojca. Ojciec milczy. 

Młodzieniec
Nie chce

Ojciec:
Nie mogę

Anula:
Dobrze  ja spróbuję:
Widziałam jak pan biegł.
Widziałam.

Młodzieniec:
Ja nie

Syn:
Skąd się pani wzięło  to bieganie.
Zacznijmy raz jeszcze:
chce pani 1, 5 miliona?

Pani D  policzkuje go:
Cham

Młodzieniec:
Spokój! Cisza!! Proszę o zachowanie spokoju!!! Przecież jesteśmy dorośli. Mam propozycję. Każdy może powiedzieć tylko jedno słowo. Od pani.

Pani D:
Południe

Młodzieniec
Winnice

Syn:
Morze

Anula:
Mężczyzna ... 
samotny w górach.
W górach samotny mężczyzna.
Mężczyzna i góry - czy to nie romantyczne.

Młodzieniec:
Przecież prosiłem

Anula
Góry
Pola

Feliks
Idiotka

Ojciec:
Cnotka

Anulka:
Impertynent
.
Syn
Ja tak myślę, że takie pisanie to nie ma większego sensu. Każdy musi wiedzieć sam

Wiercenie w ścianie. Pulsujące. Na tablicy wyświetla się numer sprawy. AD 7997 Przechodzi Kierowniczka, na pomarańczowo.

Młodzieniec do Syna:
Pamięta ją pan?

Anula:
Ja nie. 

Młodzieniec
Ciekawe,
 dlaczego się nie odzywała?

Anula:
Bała się,
 to jeszcze dziecko.

Pani D;
Może ona nas zna,
 a my jej nie

Młodzieniec:
Może to ta od pisania

Syn:
Że też pan wierzy w takie rzeczy

Ojciec:
Doniesie,
najlepsi  szpiedzy byli kiedyś dziećmi.

Młodzieniec: 
Oczywiście, każdy raz w życiu był szpiegiem

Syn:
Albo podróżnikami. Niby zwiedzają, obserwują motylki, rysują kwiatki a potem wojna

Anula
Dziecko nie dziecko, 
ale ile bezeceństw się tu nasłuchała.

Syn:
Pani znowu swoje. Niewinnie wyglądała, ale to wiadomo. Trzeba się zastanowić co teraz zrobić. Ostrożności nigdy dość. Państwo tam byli to wiedzą jak tam jest.  

Anula:
Takie czasy, wszędzie pełno tych co podszywają się i szpiegują. 

Młodzieniec:
Nie mówiłem

Pani D:
Nawet za dużo

SCENA 15
Osoby: Ci sami co poprzednio. Nic się nie zmienia.

Feliks
Może by tak coś zrobić, ale co?

Pani D:
Spytajmy los.

Młodzieniec
Monety?

Feliks:
Co pan taki ciekawy?

Młodzieniec:
Karty

Syn:
Mały hazardzik.

Anula
Wystarczy, że usiądziemy w trzech  rzędach.

Syn:
Zaczyna się

Młodzieniec
Niech pan się nie buntuje. Dzisiejsza nauka nie potrafi wszystkiego wytłumaczyć. Posiedzi pan. Popatrzy. Sprawdzi, co panu to szkodzi.......
Ma pan inną propozycję. Wiedziałem.
Zaczynajmy.

Anula
Jeszcze nie. Na hasło. Ważne by bez zastanowienia. Pierwszy odruch się liczy. Nie wolno zmieniać. Gotowi?
Zaczynamy!

Młodzieniec i Pani D.
My już

Anula:
W pierwszym pan i pan to daje dwa. W drugim trzy. I dwa razy po dwa czyli:
dwie kropki, kropka, dwie i dwie kropki. Czerwień.

 Przypuszczalne usadowienie postaci.

Pani D Młodzieniec Anula 
Feliks Ojciec 
Syn 

PUBLICZNOŚĆ

Anula
Krew
to źle? Proponuję zmianę miejsc..

Syn:
Kto  da znak.

Anula
No to zaczynamy.  Zmiana.

Młodzieniec:
Nie zgadzam się .

Syn
Moja intuicja mówi mi,
że muszę wyjść.

Młodzieniec:
Panie co kogo interesuje  pana intuicja. W tej sytuacji musimy się kierować intuicją zbiorową. Może pani nam przedstawi co się stanie gdy mój kolega opuści swoje miejsce.

Feliks:
Ja nie zgadzam się by pan wstał.

Anula:
Ja też

Syn
No to co mam ... 

Anula do Pani D.
A może, by tak  pani przeszła na pana miejsce?

Syn do Młodzieńca:
Nie pozostaje nic innego,
 pan musi  przesiąść się 

Młodzieniec:
Ja

Syn:
Pan

Anula
Zysk

Syn:
Choć pan

Syn wybiega Pikkkk.. Młodzieniec siada na jego miejscu.

				Pani D Anula
			Feliks			Ojciec
				Młodzieniec

			     PUBLICZNOŚĆ

SCENA 16
Osoby: Prawie wszyscy 

Anula do Pani D:
Niech się pani nie smuci,
ogólnie to zysk.

Ojciec:
A jak wróci

Feliks:
Może nie wróci

Młodzieniec
Dla pięknej pani stanę na głowie
 
Ojciec:
Epidemia, czy co?

Słychać muzyczkę. Zza elektronicznych drzwi wychodzi Kierowniczka na czarno. .

Kierowniczka
Dzień dobry. Prosimy panią Ewę Kasprzyk.

Panuje całkowite milczenie

Kierowniczka
Dzień dobry. Proszę Państwa  plotka stała się plotką. Wspominaliśmy o nie potwierdzonych informacjach, jednakowoż użyjmy  tego stwierdzenia: po prostu plotka. Jeszcze raz: nie potwierdzona informacja i plotka to następująca informacja, że  jednak to plotka.  Nie chcemy wzbudzać absolutnie paniki, chodzi tylko o to by pozostać. To są oczywiście plotki, które są tylko po to rozpuszczane żeby podgrzać atmosferę, a to jest niepotrzebne. Prosimy wszystkich o spokój i nie plotkowanie....

Po zamknięciu drzwi na tablicy ukazuje się numer sprawy. AD …. Wszyscy jednocześnie sprawdzają  go na przegubie dłoni.

Wraca Syn. Pik.

Syn:
Tato, tata jak zawsze...........

KONIEC

KONTAKT:
MAŁGORZATA SZYSZKA
www.szyszka.art.pl
e-mail.malgorzata_szyszka@wp.pl
tel.+48501392436